این مناسبت ژاپنی، بهانهای برای طرح یک پرسش آشنا در جامعه ایران است. چرا مهربانی، با وجود ریشههای عمیق فرهنگی و ادبیاش، در مناسبات روزمره ما گاهی کمیاب به نظر میرسد؟ چرا آدمهایی که در خلوت خانه و در جمع دوستان، ظرفیت عاطفی فراوانی دارند، هنگام مواجهه با غریبهها چهرهای سرد و گاه خشن به خود میگیرند؟
فشارهای اقتصادی، نگرانی دائمی درباره آینده، ناامنی شغلی، ترافیک، آلودگی هوا و فرسودگی روانی، ظرفیت عاطفی انسانها را تحلیل میبرند. کسی که صبح با نگرانی اجاره خانه از خواب بیدار میشود، در مسیر کار ساعتها پشت چراغ قرمز میماند و عصر با فهرستی از قبضها و تعهدات مالی به خانه برمیگردد، فرصت چندانی برای توجه به حال دیگران پیدا نمیکند. خستگی به تدریج به رفتار تبدیل میشود و رفتارهای خشن و بیحوصله، فضای عمومی جامعه را تغییر میدهند.
بعضیها تصور میکنند در جامعهای که رقابت بر سر درآمد، موقعیت و فرصتهای محدود جریان دارد، آدم مهربان سهم کمتری از زندگی خواهد برد. انگار برای موفقیت باید کمی خشنتر بود؛ در پاسخ به بیاحترامی صدای بلندتری داشت و در معاملههای روزمره، پیش از آنکه دیگری فرصتی پیدا کند، امتیاز بیشتری گرفت. این تصور، یکی از پرهزینهترین سوءتفاهمهای زندگی اجتماعی است. مهربانی به معنای تسلیم شدن، چشمپوشی از حق یا پذیرش رفتار نادرست دیگران نیست. مهربانی نوعی قدرت درونی است که به انسان اجازه میدهد حتی هنگام اختلاف، کرامت طرف مقابل را به رسمیت بشناسد.
…


دانلود از کافه بازار















































































































































![[جواد رسولی] توران خانم سرو کهنسال فرهنگ](/news/u/2026-11-21/ettelaat-jaz0o.jpg)
![[شجاعالدین ابراهیمی] صدای زخمی مفصلهای تکهتکهشده](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t42x7.jpg)















