جولان هیولا در قلب سگ؛ خوانش روانکاوانه «قلب هیولا» اثر دیوید آیر

فیلم «قلب هیولا» (Heart of the Beast) محصول 2026 ساخته دیوید آیر، در ظاهر یک تریلر بقا است: سقوط هواپیما در آلاسکا، گرگ‌های گرسنه، خرس گریزلی، و مردی که با پای شکسته و قلبی نارس به دنبال راه خروج می‌گردد. اما اگر از منظر روانکاوانه به آن نگاه کنیم، فیلم چیزی بسیار ظریف‌تر را روایت می‌کند: سوژه‌ای که دیگر نمی‌تواند برای خودش زندگی کند، و سگی که تبدیل به تنها دلیل ادامه دادن او می‌شود.

جیمز بلمونت (برد پیت) یک کهنه‌سرباز نیروهای ویژه است که پس از سی سال خدمت، بازنشسته شده و به طبیعت وحشی آلاسکا پناه برده است . همراهش اودین، یک سگ جنگی سابق، با دندان‌های تیتانیومی و یک پای مصنوعی . هر دو از اختلال استرس پس از سانحه رنج می‌برند. جیمز کابوس می‌بیند و اودین با صداهای بلند به هم می‌ریزد. آن‌ها نه ارباب و حیوان خانگی، بلکه دو بازمانده از یک ترومای مشترک‌اند.

«قلب هیولا» با امتیاز ۹۶٪ در راتن تومیتوز و ۷۰ در متاکریتیک، به بهترین فیلم دوران حرفه‌ای دیوید آیر تبدیل شده و از فیلم «خشم» (Fury) پیشی گرفته است . تمرکز قریب به اتفاق نقدها بر «رابطه انسانی-سگی» است: هالیوود ریپورتر آن را «یکی از تأثیرگذارترین داستان‌های عاشقانه سال‌های اخیر» می‌نامد، امپایر آن را «فیلمی عالی درباره یک سگ عالی» می‌خواند، و نیویورک تایمز اشاره می‌کند که پیت با بازی مهارشده، توجه را از «کهنه‌سرباز زخمی» به رابطه با اودین معطوف می‌کند. انتقادات اصلی بر «تکرار چرخه بقا»، «CGI نامعتبر حیوانات» و «کلیشه‌ای بودن فیلم‌نامه» متمرکز است، لس‌آنجلس تایمز آن را «Homeward Bound بزرگسالان» می‌نامد ، و FlickDirect امتیاز C+ می‌دهد و معتقد است «فاجعه پشت فاجعه» باعث خستگی می‌شود. …