توزیع نامتوازن پزشکان، چالش اصلی سلامت مازندران

وی با تشریح دلایل تمرکز پزشکان در کلانشهرها، افزود: تمایل پزشکان به ماندگاری در تهران و مراکز استان‌های برخوردار، ناشی از جاذبه‌های درآمدی بیشتر، امکانات پیشرفته، فضاهای بهتر زندگی و همچنین امکان فعالیت گسترده‌تر در بخش خصوصی است. متأسفانه ساختار نظام سلامت نیز به نوعی این روند را دامن زده است.

هاشمی با انتقاد از رویکردهای فعلی، راهکار اصلی برای دستیابی به عدالت در سلامت را ایجاد مشوق‌های مالی جدی در مناطق محروم دانست و تصریح کرد: ضرایب پلکانی در دریافتی پزشکان، نظیر دو تا سه برابر کردن دستمزدها در مناطق کم‌برخوردار نسبت به مناطق برخوردار، می‌تواند تا حد زیادی این نابرابری را جبران کند. همچنین تسهیل فضای کسب‌وکار تخصصی در بخش خصوصی که عملاً مسدود شده، ضرورتی انکارناپذیر است.

رئیس بیمارستان شهدای زیراب در خصوص طرح اجباری پزشکان، با تأکید بر اینکه این روش یک راهکار مسکنی و موقتی است، خاطرنشان کرد: ماندگاری بلندمدت پزشکان در مناطق محروم، تنها در سایه توسعه اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی این مناطق محقق می‌شود؛ در غیر این صورت، مناطق کم‌برخوردار همواره به عنوان یک قرارگاه موقت برای پزشکان خواهند بود تا فرصت انتقال به شهرهای بزرگ را بیابند.

وی با ردّ رویکرد افزایش بی‌رویه پذیرش دانشجوی پزشکی، گفت: افزایش تعداد دانشجو بدون بسترسازی مناسب، نه تنها به دسترسی عادلانه کمک نمی‌کند، بلکه با توجه به پدیده فرار مغزها، عملاً به معنای تربیت نیرو برای کشورهای دیگر است.

دکتر هاشمی به طرح پزشک خانواده اشاره و تأکید کرد: این طرح به شرط ایجاد زیرساخت‌های لازم و صحیح، راهگشاست؛ اما متأسفانه بیش از دو دهه است که تنها به شعار آن اکتفا کرده‌ایم. اولین و مهم‌ترین شرط اجرای موفق این طرح، یکپارچه سازی بیمه‌های درمانی است که تاکنون محقق نشده و همین امر، اجرای نظام ارجاع را با مانع جدی مواجه کرده است.

وی، نسخه جامع عدالت در سلامت را تابعی از چند متغیر اساسی برشمرد و گفت: تربیت پزشک باید دقیقاً متناسب با رشد جمعیت باشد (نه افراط و نه تفریط)، توزیع عادلانه با ایجاد بستر مناسب و مشوق‌های مالی چشمگیر همراه شود، بیمه‌ها تقویت و یکپارچه شوند و در نهایت، طرح پزشک خانواده و نظام ارجاع با رعایت کامل زیرساخت‌ها به اجرا درآید.

انتهای پیام