تهران، در چشم رمان‌نویس تهران

عصر ایران؛ مسعود پیوسته - در خنکای عصر جمعه هشتم آبان ماه ۱۴۰۵ فضای باز ودل‌برانه و پرگنجایش کتاب‌سرای راوی در خیابان عباس کیارستمی پذیرای حدود ۱۰۰ میهمان بود که از راه‌های دور و نزدیک آمده بودند تا از نزدیک، در رویدادی خاطره انگیز مشارکت کنند/

نشستی که سوژهٔ مجلس آن، یکی از سرآمدان ادبیات داستانی معاصر ایران- امیرحسن چهلتن- بود.

چهره‌های شاخص فرهنگی و ادبی هم حاضر بودند. همچون سیدعلی صالحی (شاعر) که وقتی وارد شد لحظاتی بین او و چهلتن به دیده بوسی و احوال‌پرسی گذشت.

احمد غلامی- روزنامه‌نگار- نیز حضور داشت و فضای نشست را رصد می‌کرد.

یکی از سخن‌رانان عباس کاظمی- جامعه شناس- بود که رمان های چهلتن را از منظر جامعه‌شناسی بررسید.

صدرا محقق- روزنامه نگار حوزه شهری- که اجرا و مدیریت برنامه را بر عهده داشت از از سوژه نشست و کیستی او گفت و این که او به اتفاق روزبه پناه‌پور و با همکاری خودِ نویسنده، یک سال و نیم است درحال ساخت یک مستند از زندگی اویند.

امیرحسن چهلتن نشانی از سن هفتادسالگی نداشت و بیشتر «پنجاه ساله» می‌نمود و طراوت کلام او هم بر این تصویر و تصور صحه می‌گذاشت.

چهلتن از حاضران قدردانی کرد خاصه از میهمانانی که از تبریز آمده بودند.

وی از پیامد نشر رمان «تهران، شهر بی آسمان» گفت که در سال ۱۳۸۰ منتشر شد و اینکه در رسانه ها و مطبوعات، نوشتند: نویسنده «راوی شهر تهران» است یا گفتند رمان شهری با یک روی‌کرد جدید متولد شده و نظراتی از این دست.

او ادامه داد: «وقتی که سه گانهٔ تهران منتشر شد، یعنی بعد از آن رمان های «تهران، آخرالزمان» و «تهران، خیابان انقلاب» -که نمی توانست در ایران به فارسی منتشر شود و به زبان های دیگر در خارج از کشور منتشر شد- حتی گفته شد همان «نویسنده تهران» است و من گاه خود از دوستانم در ایران می پرسیدم چرا من نویسنده تهران ام؟!

در پاسخ اشاره می کردند به بعضی موضوعات در رمان تهران، شهر بی آسمان و سکانس ها و رویدادهایی که در خیابان اتفاق می افتاد و شکل های کارناوالیستیک داشت.

می دیدند بیشتر به اینها اشاره می کنم ولی واقعیت این است که خودم از همان اولین رمانی که از من منتشر شد، رمان تالار آینه (البته دومی بود، چون رمان روضه قاسمم بیست سال طول کشید تا منتشر شود) به مردم در خیابان پرداخته‌ام. …