افزایش هزینه تجهیزات، نوسانات ارزی، تحریمها و مخارج نگهداری شبکه، دلایلی هستند که اپراتورها برای افزایش تعرفهها مطرح میکنند. این استدلالها را نمیتوان نادیده گرفت؛ توسعه شبکه به سرمایه نیاز دارد و انتظار اینترنت پرسرعت بدون تأمین مالی زیرساختها واقعبینانه نیست. اما این فقط یک سوی ماجراست. سوی دیگر، مشترکی است که نه در تعیین هزینهها نقشی دارد و نه میتواند از میان چند اپراتور، لزوماً گزینهای با کیفیت پایدار و قیمت مناسب انتخاب کند.
مشکل از جایی شروع میشود که «ضرورت سرمایهگذاری» به مجوزی برای افزایش قیمت تبدیل میشود، بیآنکه تعهدی روشن و قابل سنجش درباره نتیجه آن در برابر مصرفکننده قرار بگیرد. قرار است این پول بیشتر دقیقاً صرف چه چیزی شود؟ کدام منطقه پوشش بهتری میگیرد؟ سرعت و پایداری شبکه در چه بازهای بهبود پیدا میکند؟ میزان قطعیها چقدر کاهش خواهد یافت؟ اگر پاسخ این پرسشها روشن نباشد، «توسعه زیرساخت» بیش از آنکه برنامهای قابل ارزیابی باشد، به عبارتی تکراری برای توجیه گرانی تبدیل میشود. گرانی ۴۰ درصدی با چاشنی منتگذاری!
ماجرا فقط به افزایش ۴۰ درصدی ختم نمیشود. حمید فتاحی، معاون وزیر ارتباطات و رئیس سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی، ۲۶ مهر اعلام کرده بود که درخواست اولیه اپراتورها افزایش ۱۰۰ درصدی تعرفهها بوده است. به این ترتیب، افزایش فعلی ممکن است در مقایسه با خواسته اولیه شرکتها کمتر به نظر برسد؛ اما برای خانواری که درآمدش با سرعت افزایش هزینههای زندگی بالا نمیرود، ۴۰ درصد هم عدد کوچکی نیست. …


دانلود از کافه بازار












































































![[شجاعالدین ابراهیمی] پرسه در قلمرو طامات](/news/u/2026-11-14/ettelaat-d86ck.jpg)








![[وحید خانهساز] حنجره، کالا نیست!](/news/u/2026-11-13/ettelaat-16gyk.jpg)























![[شجاعالدین ابراهیمی] سرگرمیمان لگد زدن به آرزوهای باطل است](/news/u/2026-11-11/ettelaat-15flw.jpg)
![[حجتاله مرادخانی] صنایعدستی و آینده جمعیت روستایی ایران](/news/u/2026-11-11/ettelaat-czzjf.jpg)

