چرا از تنهایی می ترسیم؟

آرمان امروز : بنابر اظهارات یک روان‌شناس، بسیاری از ما از «تنهایی» و «سکوت» می‌ترسیم، چرا که سکوت همچون آینه‌ای است که حقایق پنهان زندگی‌مان را نشان می‌دهد حال آنکه سرگرم و مشغول بودن مداوم، گاهی تنها یک مکانیسم دفاعی برای فرار از مواجهه با خود است. دنیا تهران‌فر، با بیان این‌که ترس از تنهایی، در واقع ترس از مواجهه با خویشتن است، گفت: در بعضی افراد این موضوع دیده می‌شود اما نمی‌توان آن را به همه تعمیم داد. انسان ذاتا موجودی اجتماعی است و نیاز به ارتباط و تعلق کاملا طبیعی است. با این حال، وقتی فرد حتی مدت‌کوتاهی هم نمی‌تواند با خودش تنها باشد و بلافاصله سراغ تلفن، شبکه‌های اجتماعی، کار یا ارتباط با دیگران می‌رود، ممکن است مساله فقط تنهایی نباشد؛ بلکه فرار از افکار و احساساتی باشد که در سکوت فرصت بروز می‌یابد.

این روانشناس افزود: خلوت گاهی مثل آینه عمل می‌کند؛ چیزهایی را به ما نشان می‌دهد که در شلوغی روزمره کمتر می‌بینیم؛ از نارضایتی از یک رابطه گرفته تا احساس پوچی یا خستگی از سبک زندگی و البته هر فکری که در تنهایی به ذهن می‌آید الزاما حقیقت ندارد و باید آن را ارزیابی کرد.

ریشه اضطراب وجودی

وی با اشاره به این‌که چقدر از این ترس، ریشه در «اضطراب وجودی» و ترس از بی‌معنایی دارد، تصریح کرد: اضطراب وجودی می‌تواند یکی از عوامل باشد. وقتی محرک‌های بیرونی کم می‌شوند، ممکن است با پرسش‌هایی مانند «برای چه زندگی می‌کنم؟»، «چه چیزی برای من معنا دارد؟» یا «آیا از مسیری که انتخاب کرده‌ام راضی هستم؟» مواجه شویم بعضی افراد برای روبه‌رو نشدن با این پرسش‌ها دائما خودشان را مشغول نگه می‌دارند، اما نباید هر نوع ناراحتی در تنهایی را اضطراب وجودی دانست؛ گاهی فرد صرفا نیاز طبیعی و برآورده‌نشده‌ای به ارتباط انسانی دارد.

تفاوت رابطه سالم با وابستگی

تهران‌فر درباره این که نیاز به حضور دائمی دیگران، پوششی برای خلأهای عاطفی حل‌نشده است، بیان کرد: گاهی چنین است. اگر فرد برای احساس ارزشمندی، آرامش یا حتی تحمل خودش دائما به حضور و تایید دیگران نیاز داشته باشد، ممکن است با نوعی وابستگی عاطفی مواجه باشد. تفاوت مهم اینجاست که در رابطه سالم می‌گوییم «بودن تو را دوست دارم»، اما در وابستگی شدید ممکن است فرد در … …