بد جوری آبرو ریزی می شود. یکی از بچه ها را صدا می کند که برود از آبدارخانه برایش یک لیوان آب خنک بیاورد. تصمیم ندارد کلاس را ترک کند. باید تکلیف خودش را مشخص می کرد.
پادکست را اینجا بشنوید
شاگرد حرف گوش کن رفت و با لیوان آب برگشت. در ضمن پیغامی را هم در گوشی به استحضار آقای معلم رساند. معلوم نیست چی گفت که بغض آقا معلم ترکید و های و های زد زیر گریه. وسط اون های و هوی گریه فقط تونست اینو بگه:
گورتون رو گم کنید بیرون تک تک تون.
به دقیقه نکشید فقط یکی از شاگردا مانده بود. اونم بعد از کلی من و من کردن گفت:
آقا تکلیف واسه فردا نداریم؟
اقا معلم چنان نگاه سنگین به این طفل معصوم انداخت که اونم شروع کرد گریه کردن. حالا دو تایی باهم داشتند گریه می کردن. شاگرد یک دستمال یزدی از کیفش در آورد و چشماشو پاک کرد یکی دو تا فین هم کرد .
اقا معلم هم توی کیفش رو گشت ولی چیزی پیدا نکرد. با گوشه آستین سعی کرد یک کاری کرده باشد.
این بود وصف آخرین روز آقا معلم در مدرسه پسرانه ژوزف. هیچ کس واقعا نفهمید چی شد کار به این جا رسید از خود اقا معلم اگر کسی ازش می پرسید چرا این طور شد اون در یک کلام می گفت: آقا قدر منو ندانستند. من زیر بار حرف زور نمی روم. نان خشک می خورم اما زور نمی شنوم. حرف هایم به آن بالایی ها رسید حتما. خب آخرش میشه چی زیر آب من را زدند.
اما اشکال ندارد آدمی با تعهد و دانش من را روی هوا می برند. من مثل باد آزادم روح من اسارات نمی پذیرد.
در همین احوالات روزگار گذشت و آوازه اش مثل طاعون در مدارس شهر گشت و هیچ مدرسه ای بهش کار نداد تا این که کم کم داشت به این نتیجه می رسید که باید جل و پلاس را جمع کند و به ولایت خودش در شمال فرانسه برگردد ور دل مادرش.
از مجموعه پادکست صدای صفحه، چگونه فرقه «جمهوری انقلابی ایران» را دزدیدند؟/ بزرگ ترین سرقت سیاسی قرن را اینجا بشنوید …


دانلود از کافه بازار





















































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] سقوط کلمههای شیشهای در یاختههای سکوت](/news/u/2026-11-16/ettelaat-uuba9.jpg)










































