نامه سرگشاده خانواده شهدای ترور به دولت پاکستان

دولت جمهوری اسلامی پاکستان

با سلام

ما خانواده بزرگ قربانیان و شهیدان ترور ایران، مراتب نگرانی عمیق خود را از اقدامات تروریستی و خشونت‌آمیز اخیر گروه‌های تروریستی تکفیری در مناطق جنوب شرقی ایران، از جمله گروه موسوم به «جیش‌العدل» (با عنوان جدید «جبهه مبارزین مردمی»)، اعلام می‌کنیم و قصور اسلام‌آباد در برخورد با این گروه‌ها و عناصر آنها را از اصلی‌ترین عوامل نقض حقوق شهروندان کشورمان در استان سیستان و بلوچستان، ناامن شدن این منطقه و تبعات آن می‌دانیم.

عوامل گروه‌های تروریستی با سوءاستفاده از شرایط موجود در نقاط مرزی، به‌راحتی به داخل پاکستان تردد می‌کنند و در برخی مناطق اقدام به سکونت و پناه‌گرفتن می‌کنند. این رویه مستمر و طولانی‌مدت، بدون اطلاع برخی مقامات محلی و مرکزی در پاکستان نمی‌تواند رخ دهد. گزارش رسانه‌های پاکستانی و گفتگو با عناصر این گروه‌های تروریستی، مؤید این نکته است.

توجه دولت پاکستان را به این موضوع جلب می کنیم که آنچه رخ داده و در حال تکرار است صرفا یک مسئله سیاسی و یا حقوق بشری از سمت خانواده های قربانیان ترور در ایران نیست. بلکه افزون بر ملاحظات سیاسی و حقوق بشری، مجموعه‌ای از تعهدات حقوقی و چارچوب‌های همکاری بین‌المللی نیز مطرح است که باید مورد توجه قرار گیرد. 

۱.حاکمیت سرزمینی، افزون بر حق، مسئولیت نیز به همراه دارد. در رأی داوری جزیره پالماس (۱۹۲۸) تصریح شده است که حاکمیت سرزمینی با تکلیف حمایت از حقوق سایر دولت‌ها در درون قلمرو، به‌ویژه حق آنها بر تمامیت و مصونیت، همراه است. دیوان بین‌المللی دادگستری نیز در قضیه تنگه کورفو (۱۹۴۹) تکلیف هر دولت به عدم اجازه آگاهانه برای استفاده از سرزمینش در اقدامات مغایر با حقوق سایر دولت‌ها را از اصول کلی و پذیرفته‌شده حقوقی دانسته است.

۲. قطعنامه ۱۳۷۳ (۲۰۰۱) شورای امنیت بر پایه فصل هفتم منشور ملل متحد صادر شده و مطابق ماده ۲۵ منشور برای همه اعضا، از جمله پاکستان، لازم‌الاجراست. بند ۲ آن همه دولت‌ها را مکلف می‌کند که:

• از هر نوع حمایت فعال یا غیرفعال از افراد و نهادهای درگیر در اقدامات تروریستی خودداری کنند (بند ۲-الف)؛

• به طراحان، حامیان و عاملان اقدامات تروریستی پناهگاه ندهند (بند ۲-ج)؛ …