قافیه در رپ بیدار شد شعر‌ رسمی خواب ماند

هفت صبح|  برای ایرانی‌ها که شعر همیشه بخشی از زندگی و فرهنگشان بوده، کم‌رنگ شدن جایگاه شعر اتفاق ساده‌ای نیست. شعر روزگاری از خلوت و تنهایی آدم‌ها تا حرف‌های جمعی و اعتراض‌های خیابانی حضور داشت و بخشی از هویت ایرانی‌ها را شکل می‌داد. اما امروز، در دنیایی که همه‌چیز با سرعت می‌گذرد و محتوای چندثانیه‌ای فضای مجازی فرصت چندانی برای مکث و تامل باقی نمی‌گذارد، شعر چه جایگاهی دارد؟

 

کیانوش خان‌محمدی از آن دسته اهالی ادبیات نیست که فقط از گذشته بگوید و برای روزگار ازدست‌رفته حسرت بخورد. او با نگاهی صریح و بی‌تعارف به وضعیت شعر امروز ایران نگاه می‌کند و از مشکلاتی می‌گوید که به باورش، شعر را به حاشیه رانده‌اند؛ از تلاش برای دیده شدن در فضای مجازی و ضعف ساختارهای ادبی گرفته تا شاعرانی که بدون مطالعه کافی، به داشته‌های خود بسنده کرده‌اند. 

    مخاطب هنوز برای اثر خوب وقت می‌گذارد

نخستین پرسش‌ها پیرامون ذائقه تغییریافته مخاطب امروز و تمایل مفرط به متون کوتاه شکل می‌گیرد؛ پدیده‌ای که برخی آن را پایان دوران شعرهای بلند و ترکیبی می‌دانند. خان‌محمدی اما این تحلیل را سطحی‌نگری می‌داند و با مثالی عینی از سینما و سریال‌های جریان اصلی وارد بحث می‌شود: «این مقوله‌ای که امروز مدام تکرار می‌شود-یعنی کوتاه شدن محتوای مصرفی مردم-سال‌هاست محل مناقشه است. اما به نظر من این موضوع نمی‌تواند متر و معیار دقیقی برای قضاوت باشد.

 

نباید فریب ظاهر ماجرا را خورد. نگاه کنید به دنیای تصویر؛ همان مخاطبی که در اینستاگرام تکه‌های ۳۰ ثانیه‌ای یا دیالوگ‌های قصار و سکانس‌های اکشن یک سریال را می‌بیند و وایرال می‌کند، شب‌ها بیدار می‌ماند، بی‌خوابی می‌کشد و چندین قسمت طولانی از سریالی مثل بازی تاج و تخت یا اسپین‌آف آن یعنی خاندان اژدها را پشت سر هم دانلود می‌کند و می‌بیند! حتی حاضر است صبح با خستگی مفرط سر کار برود اما آن اثر بلند را تا انتها دنبال کند.»

  …