بسیاری مذاکرات مک‌فارلین را محصول تلاقی سه بحران به هم پیوسته می‌دانند؛ از یک سو مسئله آزاد کردن گروگان‌های آمریکایی در لبنان، از سوی دیگر نیاز ایران به سلاح در میانه جنگ با عراق و در نهایت تلاش دولت رونالد ریگان برای دور زدن ممنوعیت کنگره در حمایت از شورشیان کنترا در نیکاراگوئه. گفتوگو میان ایران و آمریکا در ابتدا به عنوان یک «ابتکار راهبردی» برای گشایش کانال ارتباطی با تهران طراحی شده بود اما آن گفت‌وگوها در نتیجه به یک رسوایی برای مقامات وقت آمریکا تبدیل شد که البته در ایران نیز بی‌واکنش نبود.
زمینه‌ها و دلایل آغاز گفت‌وگوها
دولت ریگان در سال ۱۹۸۵ با دو فشار همزمان مواجه بود که هیچ‌کدام از مسیرهای متعارف قابل حل نبود. نخست، بحران گروگان‌ها در لبنان؛ با این توضیح که هفت شهروند آمریکایی از سوی گروه‌های وابسته به حزب‌الله گروگان گرفته شده بودند و دولت آمریکا هیچ کانال مستقیمی برای مذاکره با این گروه نداشت. ریگان که تجربه تلخ جیمی کارتر در ماجرای گروگان‌های سفارت آمریکا در تهران را پیش روی داشت، به دنبال راهی بود که به تکرار آن سرنوشت سیاسی منتهی نشود.
دوم، ممنوعیت قانونی کمک به کنتراها؛ کنگره آمریکا در قالب «قانون بولاند» هرگونه کمک مالی و نظامی به شورشیان نیکاراگوئه را ممنوع کرده بود. دولت ریگان که کنتراها را راهبرد مقابله با نفوذ شوروی در آمریکای مرکزی می‌دید، به دنبال راهی برای تأمین مالی آنها خارج از چارچوب قانون بود. در ایران نیز، در میانه جنگ با عراق، نیاز به قطعات یدکی و تسلیحات پیشرفته -به‌ویژه موشک‌های تاو و هاوک- به یک ضرورت فوری تبدیل شده بود.
…
دانلود از کافه بازار
