بازار
نشریه آتلانتیک زمانی با افتخار تیتر زد: «در دوران اپیدمی، هیچ لیبرتارینی وجود ندارد!» این پیام که از آن زمان تاکنون بارها و بارها در رسانه‌ها تکرار شده، همواره یک معنای مشخص داشته است: لیبرال‌های کلاسیک (که از این به بعد در این مقاله صرفاً «لیبرال» نامیده می‌شوند) هیچ جایی در دنیای امروز ندارند. استدلال منتقدان این است که مقابله با یک بیماری همه‌گیر جهانی نیازمند اقدامات یکپارچه جهانی است؛ اقداماتی که تنها از عهده دولت‌ها و حکومت‌ها برمی‌آید. از این منظر، فردگرایی و تفکر لیبرالیستی به دلیل وجود پیامدهای جانبی یا حتی خودخواهی‌های فردی، ناتوان از حل چنین بحران‌های کلانی هستند.
بر اساس این تفکر، سوسیالیسم، چه در شکل آشکار آن در جناح چپ و چه در شکل پنهان آن در جناح راست، تنها راه پیش روست. اگر این بحران همه‌گیر را با تحولات صحنه سیاست جهانی (مانند ظهور قدرتمند چین و تهاجم روزافزون روسیه) ترکیب کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که لیبرالیسم باید برای همیشه به زباله‌دان تاریخ سپرده شود! از این دیدگاه، لیبرالیسم فلسفه‌ای است که تاریخ مصرف آن مدت‌هاست به پایان رسیده و ما امروز به فلسفه‌های مدرن‌تر یا پسامدرن‌تری برای هدایت جوامع نیاز داریم. لیبرالیسم در بستر صلح گلخانه‌ای متولد نشد!
با این حال، چنین انتقاداتی به‌شدت تاریخ و چگونگی شکل‌گیری لیبرالیسم را سوء تعبیر و کج‌فهمی میکنند. لیبرالیسم هرگز در آغوش امن صلح و آسایش متولد نشده است. درست است که در دهه‌های اخیر، صلح و رفاه نسبی بر جهان حکم‌فرما بوده است. از نیمه دهه ۱۹۴۰ به این سو هیچ جنگ جهانی بزرگی رخ نداده و آخرین تهدید جدی برای یک جنگ بزرگ به دهه ۱۹۵۰ بازمی‌گردد. البته در این میان همچنان جنگ‌ها و درگیری‌های منطقه‌ای وجود داشته است؛ برخی از دانشجویان دانشگاه من پدران و مادرانی دارند که در جنگ افغانستان خدمت کرده‌اند. برخی دانش‌آموزان دبیرستانی و سال اول دانشگاه هرگز دنیایی را ندیده‌اند که در آن ایالات متحده درگیر جنگ و اشغال در عراق و افغانستان نباشد. اما در مقیاس کلان تاریخ، این درگیری‌ها بسیار کوچک بوده‌اند و هیچ شباهتی به جنگ‌های ویرانگر قرن نوزدهم و نیمه نخست قرن بیستم نداشته‌اند. …
