[دکتر روزبه کردونی] وقتی اسرائیل مسأله آمریکا شد

در روایت ترامپ و بخش مهمی از جمهوری‌خواهان، ایران فقط یک کشور در خاورمیانه نبود. ایران، «تهدید» بود: تهدیدی که باید مهار می‌شد تا رئیس‌جمهور آمریکا بتواند از اقتدار خود سخن بگوید. در کنار آن، اسرائیل متحدی بود که حمایت از آن، نشانه قدرت، وفاداری و امنیت‌سازی تلقی می‌شد. قرار بود جنگ با ایران و حمایت از اسرائیل، در کنار هم، یک پیروزی انتخاباتی بسازند.

اما انتخابات میان‌دوره‌ای، این روایت را برهم زد.

جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، پس از شکست حزبش گفت: «دلیل شکست ما، جنگ بود و نفرت از اسراییل بود.» او توضیح داد که بخشی از رأی‌دهندگان ترامپ در سال ۲۰۲۴، این بار به دموکرات‌ها رأی داده‌اند؛ زیرا پایان جنگ با ایران، تمرکز بر هزینه زندگی، اولویت‌دادن به مسائل داخل آمریکا و تغییر رابطه واشنگتن با اسرائیل را می‌خواستند. 

چند روز بعد، خود ترامپ نیز در گفت‌وگو با «۶۰ دقیقه» گفت مردم از جنگ و افزایش قیمت بنزین ناراضی بوده‌اند و نسبت به اسرائیل، آن‌طور که او گفت، «نفرتی بزرگ» وجود دارد. او در پاسخ به پرسش درباره تحلیل ونس هم گفت مخالفتی با آن ندارد.

 این جمله‌ها را نباید عادی خواند. سال‌ها در سیاست آمریکا، ایران نام تهدید بود و اسرائیل نام امنیت. از ایران باید ترسید و از اسرائیل باید حمایت کرد؛ بی‌آنکه کسی چندان بپرسد هزینه این حمایت چیست. اکنون رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور آمریکا، پس از شکست در انتخابات، جنگ با ایران و نارضایتی از اسرائیل را در شمار دلایل شکست خود می‌آورند.

انتخابات آمریکا البته فقط با جنگ توضیح داده نمی‌شود. هزینه زندگی، درمان، تورم و نارضایتی از دولت نیز در رأی مردم نقش داشته‌اند. در نظرسنجی انتخاباتی ABC، هزینه زندگی و فساد حکومتی برای رأی‌دهندگان مهم‌تر از جنگ ایران بود. اما جنگ همان نقطه‌ای بود که همه این نارضایتی‌ها را به هم پیوند زد؛ جنگ دیگر فقط خبری از خاورمیانه نبود، در قیمت سوخت، نگرانی از تورم و اضطرابِ فردای نامعلوم هم دیده می‌شد. حدود شش نفر از هر ده رأی‌دهنده در نظرسنجی آسوشیتدپرس، اقدام نظامی آمریکا علیه ایران را تصمیمی نادرست دانستند. 

آنچه در محاسبه آمریکا و اسرائیل دیده نشد، خودِ ایران بود.

ایران، صرفاً یک هدف نظامی یا پرونده‌ای امنیتی نیست. ایران یک دولت ـ ملت تاریخی است؛ سرزمینی که تجربه … …