ویلیام کلیولند در کتاب خاورمیانه مدرن می نویسد: مظفرالدین شاه همچنین به وام‌های خارجی متوسل شد و از مؤسسات مالی بریتانیایی، فرانسوی و روسی قرض گرفت. اما به جای آنکه این وجوه در جهت توسعه اقتصادی یا تقویت نظامی کشور به‌ کار گرفته شود، شاه از آن برای بازپرداخت وام‌های پیشین یا تأمین هزینه سفرهای پرهزینه …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: برای بسیاری از نخبگان عرب، دوران ترکان جوان زمانی بود برای برنامه‌ریزی آینده در چارچوب سیاسی امپراطوری عثمانی. با وجود کمپین کمیته اتحاد و ترقی علیه برخی از نخبگان عرب که اعتبارشان ناشی از خدمت در دوران عبدالحمید بود، بسیاری از خانواده‌های برجسته …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیسانه مدرن نوشت: رویدادهای ۱۹۱۳–۱۹۰۸ بار دیگر سیاست عثمانی‏‌گرایی را به چالش کشیدند.

ویلیام کلیولند در کتاب خاورمیانه مدرن نوشت: نخستین مرحله از دوره ترک‌های جوان، از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۳، شاهد کشمکش قدرت میان کمیته اتحاد و ترقی – که پایگاه آن در میان افسران جوان و میان‌رتبه ارتش و کارمندان دولت بود – و ائتلاف‌های متغیری از لیبرال‌ها و محافظه‌کاران که جز مخالفت با کمیته اتحاد و ترقی وجه اشتراک …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاوریمانه مدرن می نویسد: بی‌اعتمادی عبدالحمید به نهادهای سازمان‌یافته، ارتش را نیز دربر گرفته بود. در سال‌های پایانی سلطنت او، کیفیت تجهیزات نظامی کاهش یافت و پرداخت حقوق‌ها با تأخیرهای طولانی مواجه شد. این وضعیت نارضایتی را در میان افسران صف گسترش داد و برخی از آنان گروه‌های …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن خود می نویسد: شتاب نسبی که با آن بریتانیا و روسیه به توافقی درخصوص تقسیم ایران دست یافتند، تهدیدی جدی برای دولت عثمانی محسوب می‌شد. در طول قرن نوزدهم، رقابت میان قدرت‌های بزرگ مانعی مهم برای تسلط کامل هر یک از آنها بر بخش‌های وسیعی از قلمرو عثمانی بود. اما …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاوریمانه مدرن می نویسد: دوره جوانان ترک، از ۱۹۰۸ تا فروپاشی عثمانی در ۱۹۱۸، شاهد رویارویی مستقیم تمام روندهای قرن گذشته بود. به آشفتگی‌های موجود، پیشنهادهایی برای شکل‌های جدید هویت فرهنگی و سیاسی افزوده شد که با ایدئولوژی غالب عثمانی‌گرایی در تضاد بود.

ویلیام کلیلولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: دوران سلطنت عبدالحمید، پرسش آینده مسیحیان در امپراطوری عثمانی را با وضوح بیشتری مطرح کرد. درعین حال، سرکوب‌گری سیاسی دوران او، مسلمانان عرب را نیز تحت تأثیر قرار داد؛ به‌ویژه گروهی از روزنامه‌نگاران، اندیشمندان و سیاستمداران نوظهور که توانسته بودند …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: در سراسر لبنان و بخش‌هایی از سوریه، این تلاش گسترده آموزشی که عمدتاً به زبان عربی انجام می‌شد، به رنسانس فرهنگی عربی شتاب بخشید. شور و اشتیاق تازه‌ای نسبت به سنت ادبی کلاسیک ایجاد شد و آزمایش‌های فراوانی با فرم‌ها و سبک‌های نو در نوشته‌ها انجام گرفت.

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: به اعتقاد کواکبی، احیای اسلام با تأسیس خلافتی عربی در مکه آغاز می‌شود که وظایف آن محدود به امور دینی باشد. اگرچه او ملی‌گرای عرب نبود، اما با تأکید بر اینکه نسخه عربی اسلام تنها نسخه خالص آن است، زمینه‌ای ایدئولوژیک فراهم آورد که عرب‌ها به‌عنوان …

ویلیام کلیولند در کتاب خاورمیانه مدرن می نویسد: اگر امروز، پس از گذشت بیش از یک قرن، پیشنهادهای عبده کمی محافظه‌کارانه و محدود به نظر می‌رسند، باید در نظر داشت که در زمان خود، این پیشنهادها بشدت جسورانه بودند. عبده شخصیتی هم محافظه‌کار و هم اصلاح‌طلب بود.

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاوریمانه مدرن می نویسد: محمد عبده (۱۸۴۹–۱۹۰۵)، شاگرد برجسته و نامدار جمال‌الدین اسدآبادی، مسیری متفاوت از استاد خود در پیش گرفت. در حالی که سید جمال با خطابه‌های آتشین و تحرکات سیاسی می‌کوشید امت اسلامی را به حرکت درآورد، عبده راهی سنجیده‌تر و آرام‌تر برگزید: اصلاحات فکری …

ویلیام کلیلوند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: جنبه سیاسی جنبش احیای اسلامی در سیمای جمال‌الدین اسدآبادی (۱۸۳۹–۱۸۹۷) تجسم یافت؛ مردی که زندگی‌اش در ربع پایانی سده نوزدهم اثری ژرف بر سراسر دنیای اسلام بر جای گذاشت.

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می نویسد: این جرقه، محمد احمد (۱۸۸۵–۱۸۴۴) بود؛ مردی‌ زاده سودان که زهد و پارسایی‌اش برای او اعتباری مردمی فراهم آورده بود. او فقر و ساده‌زیستی را فضیلتی الهی قلمداد می‌کرد و رفاه و تجمل مقامات مصری را نشانه‌ای از بی‌دینی و انحراف. محمد احمد دیری نپایید که …

ویلیام کلویلند در کتاب خود نوشت: موعظه‌های پرشور ابن عبدالوهاب سرانجام حمایت محمد بن سعود، یکی از سران محلی نجد  را به خود جلب کرد. اتحاد شمشیر ابن سعود و پیام اصلاح‌طلبانه عبدالوهاب، نیرویی نوپدید و نیرومند آفرید که در اندک زمانی سراسر شمال عربستان را درنوردید و در سال ۱۸۰۳ به تصرف مکه انجامید.

ویلیام کلیولند در کتاب خود نوشت: اندکی بعد، در سال ۱۸۹۷، عبدالحمید در سرکوب قیامی ضد عثمانی در جزیره کرت به خشونتی عریان دست زد؛ خشونتی که یونان را واداشت علیه امپراطوری اعلان جنگ کند.

ویلیام کلیوند در کتاب خود می نویسد:یکی از نتایج مهم رونق حمل‌ونقل در دوران عبدالحمید، تحکیم روابط میان آلمان و امپراطوری عثمانی بود. در سال ۱۸۸۲، ژنرال آلمانی کلمار فون در گولتس به ریاست هیأتی برای سازماندهی مجدد نیروهای مسلح عثمانی منصوب شد، اقدامی که ادامه سنت دیرینه مشارکت پروسی‌ها در نوسازی نظامی …

ویلیام کلیولند در کتاب خود می‌نویسد: در بهار ۱۸۳۹ میلادی، سلطان محمود دوم کوشید از نارضایتی گسترده در سرزمین‌های تحت سلطه‌ محمدعلی بهره گیرد و با بسیج ارتشی تازه، قدرت او را در سوریه درهم بشکند. اما این تلاش با شکست سنگین نیروهای عثمانی در نبرد نیزیب روبه‌رو شد؛ شکستی که توازن قوا را در خاورمیانه برهم …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه جدید می نویسد: در همین سال‌ها، تحولات اروپا و آشوب‌های داخلی امپراطوری عثمانی فرصتی تازه برای محمدعلی پاشا فراهم آورد تا نفوذ خود را در حاشیه شرقی دریای مدیترانه گسترش دهد. در سال ۱۸۲۱ میلادی، شورش ملی‌گرایانه‌ای در یونان علیه سلطه عثمانی آغاز و به سرعت به بحرانی …

نویسنده کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن نوشت: پیچیدگی‌های حکومت محمدعلی پاشا را نباید بیش از اندازه بزرگ‌نمایی کرد. او دولت خود را نه همچون یک نظام دیوان‌سالار مدرن، بلکه بیشتر شبیه به اداره یک «خانه بزرگ» مدیریت می‌کرد. پسرانش در پست‌های کلیدی گماشته می‌شدند، مقامات وفادارش در ازای خدمت، زمین و امتیاز دریافت …

ویلیام کولیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می‌نویسد:‌ توانایی محمدعلی در هدایت اقتصاد مصر و کنترل درآمدهای آن، عمدتاً از طریق ایجاد یک سیستم انحصاری به‌دست آمد. او کشاورزان را مجبور می‌کرد محصولات خود را مستقیماً به دولت بفروشند و قیمت آن را ثابت تعیین می‌نمود، سپس همین محصولات را با قیمت بالاتر در …

ویلیام کولیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می‌نویسد: . برای افزایش درآمدها، محمدعلی اراضی حاشیه‌ای را به کشت افزود و با بازسازی و توسعه سیستم‌های آبیاری، عملکرد زمین‌های موجود را بهبود بخشید. هزاران فلاح برای لایروبی کانال‌ها و ساخت سدها به‌ کار گرفته شدند تا آب‌های نیل در فصل کم‌آبی ذخیره و برای …

ویلیام کولیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می‌نویسد: محمدعلی پایبند سنت‌های گذشته نبود؛ هرچند سربازگیری بی‌وقفه موجب خالی شدن روستاها از جمعیت شد، توانست ارتشی متشکل از دهقانان ایجاد کند که شمار آن در اوج به بیش از ۱۳۰٬۰۰۰ نفر رسید.

ویلیام کلیولند در کتاب خود می‌نویسد: از منظری، محمدعلی را می‌توان صرفاً جنگ‌سالاری سنتی دانست که در پی بنیان‌گذاری سلسله‌ای موروثی و مستقل، به زیان دولت رو ‌به ‌زوال عثمانی عمل می‌کرد. با این همه، در کنار ویژگی‌های آشنا و معمول حکومت‌های استبدادی و نظامی‌گری، رژیم او نخستین برنامه‌ای پایدار در خاورمیانه …

ویلیام کلیولند در کتاب خود می‌نویسد: با برآمدن انقلاب کبیر فرانسه در سال ۱۷۸۹، قاره اروپا به صحنه سلسله‌ای از جنگ‌های سهمگین میان فرانسه انقلابی و سپس امپراطوری ناپلئون از یک سو و بریتانیا و متحدان اروپایی آن از سوی دیگر بدل شد؛ جنگ‌هایی که تا شکست ناپلئون بناپارت در واترلو در سال ۱۸۱۵ تداوم یافت.

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می‌گوید:تشکیل و گسترش ارتش نظام جدید، مخالفت آشکار آن دسته از عناصر جامعه عثمانی را که از تضعیف اقتدار مرکزی بهره‌مند شده بودند، برانگیخت. از همان آغاز سلطنت سلیم، ینی‌چری‌ها کل برنامه اصلاحات نظامی او را تهدیدی برای استقلال خود می‌دانستند و از خدمت در کنار …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می‌گوید: بلندپروازانه‌ترین پروژه نظامی سلطان سلیم، ایجاد واحد پیاده‌نظام جدیدی بود که آموزش‌دیده و مجهز به‌روزترین استانداردهای نظامی اروپا باشد. این واحد، به نام «نظام جدید» (یا «نظامی جدید»)، در سال ۱۷۹۷ تشکیل شد و شیوه‌ای نو در سربازگیری به‌کار گرفت که …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می‌گوید:سده نوزدهم در خاورمیانه اغلب به‌عنوان دوره‌ای سرشار از تنش میان نیروهای تداوم و نیروهای تغییر توصیف می‌شود. اصلاح‌طلبانی که خواهان پذیرش نهادها و فناوری اروپایی بودند، معمولاً به‌عنوان عناصر پیشرو تصویر شده‌اند که با شجاعت مسیر حرکت به‌سوی قرن بیستم …

ویلیام کلیولند در کتاب تاریخ خاورمیانه مدرن می‌گوید: کشاورزی تجاری در خاورمیانه به نیازهای بازار اروپا وابسته بود و از این‌رو در معرض نوسانات قیمتی قرار می‌گرفت که براساس خواسته‌ها و ذائقه‌های اروپایی تعیین می‌شد. بدین ترتیب، خاورمیانه به‌عنوان منطقه‌ای وابسته، در ساختار اقتصاد جهانی جای گرفت.