دکتر عبیدی؛ مردی که از ترس فراموشی نوشت و با دارو در تاریخ ماند

به گزارش انتخاب،غلامعلی عبیدی یکی از همین انسان‌ها بود؛ مردی که زندگی‌اش با خاطره، رنج، شکست، بلندپروازی و تلاش برای ساختن گره خورد. او از روزگاری آغاز کرد که بیماری مالاریا جان مردم را می‌گرفت و داروی کافی برای درمان آن وجود نداشت؛ اما به‌جای پذیرفتن کمبودها، به فکر ساختن دارو افتاد. فیلم مستند «تب آینه، خاطرات و تالمات یک دواساز» به کارگردانی وحید حسینی همدان، روایتی از زندگی مردی است که از دل دشواری‌های شخصی و اجتماعی برخاست، بارها شکست خورد، دوباره ایستاد و سرانجام نامش را در تاریخ صنعت داروسازی ایران ماندگار کرد.

  ترس از فراموشی؛ انگیزه‌ای برای ثبت یک زندگی

فیلم با نگاهی به یکی از ویژگی‌های شخصیتی دکتر عبیدی آغاز می‌شود؛ ترس از فراموشی.جملاتی که در مستند روایت می‌شود، دریچه‌ای به دنیای درونی مردی است که می‌خواست خاطراتش را از گزند زمان حفظ کند. برای او نوشتن تنها ثبت اتفاقات نبود؛ تلاشی بود برای زنده نگه‌داشتن آدم‌ها، مکان‌ها و لحظه‌هایی که بخش مهمی از هویتش را ساخته بودند.

  عمارت مولوی؛ آغاز قصه مردی که بعدها تاریخ‌ساز شد

غلامعلی عبیدی در عمارت مولوی، واقع در گذر باقیچی، به دنیا آمد. درخت چنار انتهای کوچه، نشانه خانه‌ای بود که نخستین خاطرات زندگی او در آن شکل گرفت. سعید پروصمیمی که راوی این مستند در نقش دکتر غلامعلی عبیدی است  از خانواده، محله و روزهای کودکی‌اش یاد می‌کند؛ از خانه‌ای که بعدها در خاطراتش به یکی از مهم‌ترین نشانه‌های هویتش تبدیل شد. زندگی عبیدی از همان نقطه آغاز شد؛ در روزگاری که ایران با تحولات سیاسی و اجتماعی فراوانی روبه‌رو بود و مسیر آینده بسیاری از نسل‌ها هنوز روشن نبود.

  دانشگاه نیمه‌تمام و سربازی؛ مسیری که به داروسازی رسید

 

عبیدی تحصیلات خود را در رشته داروسازی دنبال کرد، اما تحصیلش در دانشگاه به پایان نرسید. او راهی خدمت سربازی شد و با درجه ستوان دومی، به‌عنوان داروساز وظیفه فعالیت کرد.

در آن دوران، بیماری مالاریا یکی از مشکلات جدی مردم بود و کمبود دارو، درمان بیماران را دشوار می‌کرد. در جریان یکی از همین روزها، زمانی که داروی موردنیاز برای مقابله با مالاریا در دسترس نبود، موضوعی در ذهن او جرقه زد. …