بازار
«ساعت ۷:۳۰ دقیقه، محسن راستانی خانواده ایرانی را ترک کرد.»
پرت می‌شوم به بیست سال پیش. می‌روم به آن شب زمستانی که پوشه بغل، مهمان خانه آقای عکاس بودم. آن وقت‌ها چیز زیادی از عکاسی نمی‌دانستم. یاغی جوان کله خری بودم که دوربین روی دوش می‌انداختم و از همه چیز عکس می‌گرفتم. به تاریخ عکاسی نگاه سرسری انداخته بودم و تصور می‌کردم عکاس خوب کسی است که از کوره پزخانه‌ها، دیوانه خانه‌ها، زندان‌ها، روسپی‌خانه‌ها، مرده‌شوها، سلاخ‌ها، اعدامی‌ها، معتادها و... عکس داشته باشد. پله‌های تیز و تند خانه قدیمی را آرام و نرم بالا می‌رفتم و به این فکر می‌کردم که وقت برگشتن با توشه‌ای پر از درس عکاسانه آن خانه را ترک خواهم کرد. با آن تصویر و تصور رسیدم پشت در خانه. در باز شد، دور تا دور اتاق قاب‌عکس‌های مجموعه خانواده ایرانی چیده شده بود. گویی آقای عکاس در حال تدارک نمایشگاهی باشد. لدالورود هیات و هیبت عکسها اعتماد به نفس نداشته‌ام را خرد و خاکشیر کرد. به عکس‌های توی قاب نگاه می‌کردم و پوشه زیر بغلم عرق می‌کرد. ساعت مثل برق و باد می‌گذشت. محسن اما خیلی حرف برای زدن داشت. دو نقطه سیاه که مطلقا به چشم غیر مسلح دیده نمی‌شد روی بک بعضی از عکسها افتاده بود و روزگار عکاس وسواس را سیاه کرده بود. چند باری سعی بی‌فایده کردم بلکه سر حرف را باز کنم و بتوانم عکس‌هایم را نشانش دهم. محسن اما هر چند دقیقه یک بار روبروی یکی از قاب‌ها می‌ایستاد، سر کج می‌کرد و ایراد بنی‌اسرائیلی می‌گرفت. مدتی گذشت، بچه خرمشهر در شب سرد زمستانی تهران من را به آشپزخانه خانه‌اش دعوت کرد. با همان وسواسی که در نسبت با عکس داشت گوجه و بادمجان سرخ کرد. آن شب، نشد درباره عکس‌هایم … …
