سینما دست از سر شهلا جاهد برنمی‌دارد!

هفت صبح|  ‌بهرام ابراهیمی (زاده ۱۳۳۴ در قم) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر و اهل ایران است. مردی که صدایش لنگرگاهی مطمئن برای شنوندگان رادیو و دوستداران کتاب صو عریف هویت هنری آغاز شد، به دغدغه‌های تئاتر امروز رسید و در نهایت به جادوی صدا و تصویرسازی ذهنی ختم شد. آنچه می‌خوانید روایتی است از این ‌گفت‌و‌گوی صمیمانه.

 

پرونده شهلا جاهد ظاهراً قرار است تا آخرین قطره ظرفیت نمایشی‌اش مصرف شود. بیش از دو دهه از قتل لاله سحرخیزان می‌گذرد، پرونده قضایی بسته شده و شخصیت‌های اصلی این ماجرا سال‌هاست از صدر اخبار فاصله گرفته‌اند اما در سینما و تئاتر ایران، این قصه همچنان مشتری دارد. حالا خبر تولید سریال «قاتل عاشق» و نمایش «و خداوند درون یک مرد دو قلب قرار نداد» بار دیگر نام این پرونده جنجالی را به میان آورده است. ماجرایی که پیش‌تر الهام‌بخش دو فیلم سینمایی شده بود، دوباره به اتاق نویسندگان و میز کارگردانان بازگشته است. پرسش اصلی البته جذابیت این پرونده نیست، مسئله اینجاست که چرا تخیل نمایشی ما برای روایت جنایت، عشق، خیانت و شهرت، مدام به یک نشانی قدیمی برمی‌گردد؟

  یک جنایت، دو فیلم و انبوهی از شباهت‌ها

هومن سیدی در «خشم و هیاهو» سراغ موقعیتی رفت که تماشاگر پیشاپیش با استخوان‌بندی آن آشنا بود. مردی مشهور، رابطه‌ای پنهانی، زنی گرفتار عشقی ویرانگر و جنایتی که همه مناسبات را به هم می‌ریزد. سیدی با تغییر حرفه شخصیت مرد از فوتبالیست به خواننده و استفاده از روایت‌های متناقض، کوشید از بازسازی مستقیم ماجرا فاصله بگیرد. فیلم از نظر فضاسازی، بازی‌ها و جسارت فرمی امتیازاتی داشت اما پیچیدگی ظاهری روایت همیشه به عمق شخصیت‌ها منجر نمی‌شد. گاهی هیاهوی تکنیک بر منطق درام غلبه می‌کرد و تماشاگر بیش از آنکه با حقیقت تازه‌ای روبه‌رو شود، همان پرونده آشنا را در لباسی شیک‌تر می‌دید. 

  …