تأکید او بر ضرورت شکلگیری ترتیبات همکاری درونمنطقهای در کنار اشاره به جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران و حق دفاع مشروع کشور در هدف قراردادن پایگاههای نظامی آمریکا، حامل این پیام بود که منطقه برای عبور از بحرانهای امنیتی و اقتصادی، بیش از هر زمان دیگری به سازوکارهای مستقل همکاری نیاز دارد.
این پیام در اسلامآباد، جایی که وزیران خارجه کشورهای عضو برای بررسی آینده مناسبات اقتصادی و سیاسی گرد هم آمدهاند، معنای مشخصتری پیدا میکند. واشنگتن در حالی از محاصره دریایی و محدودسازی مسیرهای زمینی ایران سخن میگوید که همسایگان تهران نمیتوانند منافع اقتصادی و ترانزیتی خود را از جغرافیای ایران جدا کنند.
از این رو آنچه در همنشینی همسایگان دنبال شد، حفظ شبکهای از ارتباطات منطقهای در برابر سیاستی است که میخواهد اقتصاد را به ابزار فشار سیاسی و امنیتی تبدیل کند. تناقض ماجرا نیز در همین نقطه آشکار میشود: در شرایطی که آمریکا به خیال خود برای محدود کردن جغرافیای ارتباطی ایران تلاش میکند، تهران خود را برای میزبانی اجلاس سران اکو در سیزدهم آذرماه آماده میکند؛ نشستی که قرار است در ادامه مذاکرات اسلامآباد، چشمانداز همکاریهای این سازمان را تا سال ۲۰۳۵ به تصویب نهایی برساند. به این ترتیب، تلاش برای منزوی کردن ایران در همان حال با تحرکات دیپلماتیکی مواجه است که از تداوم همکاریهای منطقهای و گسترش مناسبات همسایگی حکایت دارد.
جغرافیا؛ زبان منافع مشترک …


دانلود از کافه بازار
































































































































































