بازار
ولی نصر استاد روابط بین‌الملل دانشگاه جانز هاپکینز و نرگس باجغلی، دانشیار مطالعات خاورمیانه در همین دانشگاه ۹ اکتبر در مقاله‌ای در فارن افرز استدلال میکنند که واشنگتن ممکن است در ارزیابی پیامدهای جنگ با ایران دچار خطایی راهبردی شده باشد: تصور اینکه فشار نظامی و محدودکردن اقتصاد ایران الزاما به تسلیم جمهوری اسلامی یا فروپاشی آن منجر خواهد شد.
از نگاه نویسندگان، تهران نه‌تنها خود را شکست‌خورده نمی‌بیند، بلکه معتقد است می‌تواند هزینه‌های ادامه جنگ را چنان برای ایالات متحده افزایش دهد که واشنگتن ناچار به عقب‌نشینی از سیاست مهار ایران شود. این همان نظریه پیروزی تهران است؛ راهبردی که نه بر برتری نظامی متعارف، بلکه بر فرسایش اراده سیاسی دشمن، افزایش هزینه‌های حضور نظامی آمریکا و استفاده از اهرم‌های اقتصادی و منطقه‌ای استوار است. نخستین عامل تقویت این راهبرد، تبدیل جنگ به محرکی برای ملی‌گرایی ایرانی است. به باور باجغلی و نصر، حملات آمریکا و اسرائیل، برخلاف انتظار واشنگتن، به خیزش گسترده علیه حکومت منجر نشد. ترور مقامات ایرانی نیز نتوانست نظام را از درون متلاشی کند. در عوض، حملات خارجی و تهدیدهای دونالد ترامپ، بخش‌هایی از جامعه را که پیش‌تر منتقد جمهوری اسلامی بودند، در دفاع از سرزمین خود به موضعی مشترک نزدیک کرد.
نویسندگان تاکید میکنند که این همبستگی نشان‌دهنده تقدم‌یافتن دفاع از ایران بر اختلافات داخلی است. از همین رو، فشار خارجی ممکن است به‌جای تضعیف نظام، احتمال اعتراضات را کاهش دهد. بعد دیگر نظریه پیروزی ایران، تبدیل فشار نظامی به عاملی برای تقویت انسجام ملی و افزایش هزینه‌های ادامه جنگ برای ایالات متحده است. از این منظر، تهران لزوما پیروزی را در شکست نظامی مستقیم آمریکا تعریف نمی‌کند؛ بلکه می‌کوشد نشان دهد که ادامه درگیری، امنیت منطقه، جریان انرژی و منافع اقتصادی قدرت‌های بزرگ را با مخاطره روبه‌رو می‌کند. در چنین محاسبه‌ای، دوام‌آوردن در برابر فشار و متقاعدکردن واشنگتن به عقب‌نشینی می‌تواند به‌عنوان دستاوردی راهبردی تلقی شود؛ … …
