بنزین؛ سوخت شکست ترامپ

این مقایسه برای ترامپ دردسرساز است؛ هرچند بی‌عیب نیست. تورم، قیمت‌های اسمی را به معیاری لغزنده بدل کرده و پاتریک دی‌هان از موسسه «گس‌بادی» یادآور می‌شود که با تعدیل تورمی، آمریکایی‌ها هنوز بیشترین سهم تاریخی درآمدشان را خرج بنزین نمی‌کنند. این استدلال وزن دارد و باید منصفانه شنیده شود. اما سیاست با حسابداری تعدیل‌شده کار نمی‌کند. رأی‌دهنده با نرخ تورم حساب نمی‌کند، عدد روی تابلو را می‌خواند و در مورد دیزل، سوخت کشاورزی، حمل‌ونقل و صنعت، حتی ترازوی اسمی هم علیه دولت است: ۴.۳۴۳دلار در دوره ترامپ، در برابر ۴.۰۷۸دلار در دوره بایدن. رکورد ۶.۵دلاری ۲۲سپتامبر هم نشان داد این هزینه صرفا در جایگاه سوخت باقی نمانده و به قفسه سوپرمارکت و قبض حمل‌ونقل می‌رسد و در نهایت جیب مصرف‌کننده را خالی می‌کند. جنگ در پس قیمت‌ها

پیش از ۲۸فوریه، حدود یک‌پنجم نفت و گاز جهان از تنگه هرمز می‌گذشت. جنگ با ایران که اکنون نزدیک ماه نهم است، تنگه را عملا ناامن و سپس محاصره کرد. جنگ اوکراین هم که وارد سال پنجم شده، عرضه را از قبل تنگ کرده است. نتیجه، کاهش ذخایر اضطراری نفت در آمریکا و اروپا و جهش قیمت بنزین و دیزل که بهای آن از جیب مصرف‌کننده برداشته می‌شود. مطالعه مرکز پژوهش انرژی و هوای پاک (CREA) فنلاند که در ۱۶۹کشور از آغاز مارس تا میانه اکتبر قیمت و مصرف سوخت را سنجیده، رقم تکان‌دهنده‌ای ارائه می‌دهد: جهان در این مدت ۴۶۸‌میلیارد دلار بیشتر برای سوخت پرداخته که ۱۶۰‌میلیارد آن سهم آمریکاست؛ چین ۵۴ و کانادا ۱۷‌میلیارد دلار. به ازای هر مصرف‌کننده، آمریکایی‌ها به‌طور میانگین ۴۷۱دلار بیشتر پرداخته‌اند؛ درحالی‌که میانگین جهانی حدود ۶۰دلار است. باید توجه داشت که CREA نهادی غیرانتفاعی است که از کنار گذاشتن سوخت فسیلی حمایت می‌کند و روش آن مقایسه قیمت‌های ژانویه و فوریه با بقیه سال است. ولی جهت داده‌ها روشن است: آمریکایی‌ها گران‌ترین بهای جنگ را در جایگاه‌های سوخت می‌پردازند. چرا آمریکایی بیش از همه می‌پردازد؟ …