برای همکاران عزیزم! وکلای جوان و کارآموزان وکالت که دغدغه‌ی معیشت و پرونده دارند

یکی از دغدغه‌های جدی این روزهای کارآموزان وکالت و وکلایی که به‌تازگی موفق به اخذ پروانه پایه یک شده‌اند، مسئله‌ی معیشت، نداشتن پرونده و دشواری‌های ناشی از این موضوع در دنیای وکالت است. دغدغه‌ای که نمی‌توان آن را نادیده گرفت یا با توصیه‌های اخلاقی و جملات انگیزشی از کنار آن گذشت.

واقعیت این است که وکالت، علاوه بر دانش و مهارت، حرفه‌ای برای تأمین معاش نیز هست و جوانی که سال‌ها برای ورود به این حرفه تحصیل و تلاش کرده، حق دارد نگران آینده شغلی و اقتصادی خود باشد.

با این حال، به گمان من، در میان تمام نگرانی‌هایی که یک وکیل جوان در آغاز مسیر حرفه‌ای خود با آن مواجه است، باید میان دغدغه‌ی نداشتن پرونده و ضرورت کسب مهارت‌های وکالتی تفاوت قائل شد. چه‌بسا اولویت‌بندی نادرست این دو، مسیر حرفه‌ای بسیاری از وکلای جوان را با دشواری مواجه کند.

وکالت صرفاً داشتن پروانه، اجاره کردن دفتر، نصب تابلوی وکالت و انتظار برای مراجعه‌کننده نیست. پروانه وکالت مجوز ورود به یک حرفه است، نه گواهی تسلط بر تمام ظرافت‌ها و فنون آن. آنچه از یک دارنده پروانه، وکیل توانمند می‌سازد، مجموعه‌ای از دانش، تجربه، مهارت، قدرت تحلیل، استدلال، فن بیان، شیوه مواجهه با موکل، طراحی دعوا، تنظیم دادخواست و شکواییه، لایحه‌نویسی و توانایی دفاع در محضر دادگاه است.

به همین اعتبار، معتقدم وکیل جوان در نخستین سال‌های ورود به حرفه، بیش از آنکه نگران تعداد پرونده‌های خود باشد، باید در صدد بالا بردن میزان آمادگی و توانایی خویش برای پذیرش و اداره پرونده باشد.

البته این سخن به معنای بی‌اهمیت دانستن مشکلات اقتصادی نیست. نمی‌توان از جوانی که برای تأمین هزینه‌های زندگی و... با مشکل مواجه است، انتظار داشت بدون دغدغه و نگرانی صرفاً به مطالعه و آموزش بپردازد. اما باید پذیرفت که بخشی از مشکلات اقتصادی و حرفه‌ای وکلای جوان، با افزایش مهارت و ارتقای توانایی‌های تخصصی آنان قابل مدیریت است.

وکیل تازه‌کار باید بداند که اعتماد موکل، با تبلیغ و معرفی و حتی داشتن دفتر شیک به دست نمی‌آید؛ اعتماد … …