چوپان با تعبیر «از پشت خنجر خوردن» مدعی شد اختلاف او با رامبد ریشه در درخواست مربیاش برای تغییر موضع سیاسیاش درباره ایران داشته، ادعایی که تاکنون بیپاسخ مانده است.
صرفنظر از درستی یا نادرستی این روایت، آنچه در این ماجرا برجسته است شکل بیان آن است: اتهام علنی، طرح یکجانبه ماجرا در رسانه، و کشیدهشدن پای مسائل سیاسی به دل یک رابطه حرفهای؛ الگویی که دقیقاً نقطه مقابل رفتاری است که این روزها از دو عضو ماکان بند شاهد بودهایم.
تاریخ موسیقی پاپ، چه در ایران و چه در دنیا، آکنده از داستانهای تلخِ فروپاشی گروههاست، روایتهایی که معمولاً با دعوای مالی، اتهامزنی رسانهای، دیستِرک و افشاگری در فضای مجازی به پایان میرسد.
در چنین فضایی، خبر انحلال «ماکان بند» و پایان همکاری امیر مقاره و رهام هادیان، پس از نزدیک به یک دهه فعالیت مشترک، از همان لحظه انتشار تصویر نمادین «The End» در صفحه رسمی این گروه، چیزی متفاوت با خود به همراه داشت: سکوتی محترمانه به جای جنجال، و بیانیهای مودبانه به جای اتهام متقابل.
مقاره و هادیان اعلام کردند که تفاوت در سبک موسیقی و نگاه هنری، یکی از دلایل اصلی پایان همکاری آنها بوده است.
ماکان بند از سال ۱۳۹۵ با قطعاتی چون «هر بار این درو»، «یه لحظه نگام کن»، «دیوونهبازی» و «ناخدا» به یکی از پرمخاطبترین گروههای پاپ ایران در میان نسل جوان بدل شد، گروهی که نهفقط با موسیقی، بلکه با ساخت یک برند سرگرمی کامل -از کنسرتهای پرشور تا حضور مستمر رسانهای- جایگاهی ویژه برای خود دستوپا کرد.
از همین رو، پایان این همکاری طبیعتاً میتوانست به یکی از پرحاشیهترین اتفاقات موسیقی پاپ سال بدل شود. اما چنین نشد. هفتهها شایعه و گمانهزنی در فضای مجازی، سرانجام با اعلامی رسمی و بیحاشیه از سوی خود دو هنرمند پایان یافت؛ بدون اتهام، بدون افشاگری، و بدون آنکه پای وکیل و رسانه به میان بیاید.
برای آنکه ارزش واقعی این رفتار را دریابیم، کافی است نگاهی به نمونههای مشابه در تاریخ موسیقی بیندازیم. …
