آیت‌الله العظمی شبیری زنجانی؛ ستاره درخشان آسمان فقه

فقیه والا مقام و گرانقدر حوزه های علمیه حضرت آیت‌الله العظمی حاج آقاموسی شبیری زنجانی در خوان رحمت خاصه الهیه مآوا گرفت.

آیت‌الله زنجانی چهره محبوب و شخصیت کم‌نظیری بود که به باور این شاگرد کوچکش مصداق تمام و کمال  آیه ۲۸ سوره فاطر بود که حضرت حق جل و اعلا فرمود: «از میان بندگان خدا، تنها دانشمندان از او پروا دارند. همانا خداوند عزیز و آمرزنده است.»

استاد عزیز ما  در واقع، نه تنها در فقاهت یکی شاخصانِ و سرآمدِ فقیهان در عصر حاضر بود، بلکه براساس آیه فوق، به علم حقیقی که خشیت و بندگی خدا بود، با همه وجود رسیده بود‌ و در طول مدت‌های مدیدی که توفیق حضور در درس و بحثش و یا در نشست و برخاستش داشتیم، نیم‌کلامی که نشان از هوی و هوس، و یا تمایل به قدرت و یا ریاست دینی باشد نشنیدیم و ندیدیم؛ و چنین افرادی بسیار نادرند.

افکار فقهی آن استاد شامخ مجال وسیع می‌طلبد اما به پاس سال‌ها تلمذ از دریای فقه اهل‌بیت‌(علیهم السلام) از این چشمه جوشان، پرتوی از افکار بلند او را تقدیم می‌دارم:

‌آن استاد بزرگ، فقه را با دیدِجامع می‌نگریست. به عنوان نمونه: ایشان بر آسیب به اعتقادات مردم بسیار حساس بود و صریحا نهی منکری که باعث منکر دیگر باشد را خلاف شرع می‌دانست و تصریح می‌فرمود: «استفاده از برخورد فیزیکی برای نهی از منکر، خود منکری بزرگتر است، و هر کاری که موجب آسیب به اعتقادات مردم شود یقینا از معاصی کبیره است.»

در بحث حفظ حجاب توسط بانوان و حفظ نگاه مردان به نامحرم در درس خارج فقه کتاب «النکاح»؛ بسیار جدی نظر می‌داد، اما درعین حال، از رعایت و حفاظت از خانواده فتوای به حرام بودنِ قطع رابطه خویشاوندی  در این موضوع داشت تا جایی که به بهانه حضور یک فرد بی‌حجاب در خانواده، قطع ارتباط خانوادگی(صله رحم) را حرام می‌دانست.

استاد معظم‌(ره)، در رابطه با «حق الناس» آنچنان جدی بود که سفرِ شخصی با خودروی دولتی را حرام می‌دانست … …