این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: در پهنه تاریخ علم ایران، پزشکینامههای کهن فارسی، نه تنها اسناد علمی بلکه گنجینههایی زبانی هستند که گذار از دوره طلایی یونانی – عربی به زبان ملی و طب نظری به کاربرد عملی را روایت میکنند. کتاب «پزشکینامه فارسی گردان کهن» که اخیراً سنگلج به تصحیح سیدحسین رضوی برقعی روانه بازار نشر کرده تلاشی نو برای باززندهسازی یکی از این متون. اثری که اگرچه به شکل نسخهبرگردان عکسی دستنویس ش ۱۷۰۴۱سال ۱۳۹۰ش با نام ترجمه کهن من لایحضره الطبیب در پیشخوان کتابفروشیها با نام «ابوبکر محمد بن زکریای رازی» عرضه شد اما راست آن است وابسته به همان مکتب و بربنیان آثار رازی ولی از نویسندهای ناشناخته پیشرو در پارسینویسی علمی دارد.تشکیک در انتساب به رازی و شواهد
نخستین نکتهای که در مواجهه با این اثر جلب نظر میکند، دوگانگی در هویت مؤلف است. راست آن است در حالی که شماری از پزشکینامههای نارازینوشته در بسیاری فهرستنویسیهای خطی و برخی شناسنامههای کتابهای بازار نشر طی دهههای گذشته در ایران و دیگر اقالیم عربی و غربی نام محمد بن زکریا را دارد که به راستی از او نبوده است. پس سبب داوری نادرست درباره او و کارنامه نوشتاریاش و دیرازود فروریزانی تلاشهای پژوهشگران و آلودگی اذهان مخاطبان میشود. انتساب قطعی این اثر به رازی نیز رویکردهای بازاریانه و اشتباه در استناد به مکتب طبی مولف است. چرا که رازی آثار اصلی خود را بدون استثناء عربی نوشت. پس هیچگاه همچون ابوریحان بیرونی، ابنسینا، سهروردی و امثال آنها رسالهای هم به فارسی نداشت. …
