وقتی تئاتر تمامِ جهان یک مرد می‌شود؛ تئاتر شهر دیگر استادمحمد ندارد!

خبرگزاری مهر- گروه هنر- علی حیدری؛ تئاتر برای هنرمندانش در ایران، همواره واژه‌ای بزرگ بوده است؛ در نگاه جامعه‌شناختی، هنرمندان تئاتر روحیه و ویژگی‌های متفاوتی از سایر هنرمندان دارند و همین می‌شود که عده‌ای «تئاتری» خطاب می‌شوند. شاید از لحاظ تحلیلی، بررسی زبان‌شناسانه‌ای روی واژه «تئاتری» انجام نشده باشد، اما اگر روی زیست هنرمندانی که در این دسته قرار می‌گیرند، دقیق شویم، مؤلفه‌هایی را درمی‌یابیم که مهم‌ترین آنها، زیست در جهان تئاتر است. گویی عده‌ای از اهالی این هنر از جایی به بعد مجنون می‌شوند و چیزی جز صحنه و نور، این جنون را تسلی نمی‌دهد.

امروز سوم آبان است و در تقویم اهالی تئاتر، روزی مهم به شمار می‌رود. امروز کسی متولد شده است که به‌راستی مجنون و شیدای واژه‌ها و صحنه‌ها بود. او تئاتر را به معنای مطلق کلمه زندگی می‌کرد و تا واپسین روزهای زندگی‌اش نیز دلباخته و وابسته به تئاتر بود. ۳ آبان، زادروز محمود استادمحمد، نمایشنامه‌نویس، کارگردان و بازیگر است؛ کسی که در عمر خود میان صحنه‌ها و قصه‌ها زندگی کرد و رفتنش، صحنه‌ای از زندگی بسیاری از دوستدارانش را تاریک کرد.

تورق یک کارنامه؛ بیمارستان جم صحنه پایانی خالق «شب بیست‌ویکم» شد

استادمحمد آثار متعددی را در طول عمر ۶۲ ساله خود نوشت و به صحنه برد. از آثار مطرح این هنرمند فقید می‌توان به «شب بیست‌ویکم»، «دیوان تئاترال»، «عکس خانوادگی»، «آخرین بازی»، «آ سیدکاظم»، «سرمه» و ... اشاره کرد. تمامی این آثار در دوران حیات او و پس از آن، بارها توسط افراد مختلف روی صحنه رفتند و او بدون هیچ چشم‌داشتی، مجوز اجرای آثار خود را به علاقه‌مندان ارائه می‌کرد. حتی در طول حیات خود به تماشای آن آثار می‌نشست و از این تماشا مسرور و ذوق‌زده می‌شد. این سنت پس از او توسط دختر این هنرمند یعنی مانا استادمحمد نیز ادامه پیدا کرد و او مانند پدر بدون هیچ چشم‌داشتی مجوز اجرای آثار استادمحمد را به کارگردانان متقاضی ارائه می‌کند. …