رقابت آمریکا و چین برای مواد معدنی حیاتی، کف اقیانوس را به مقصد تازه سرمایه‌گذاری معدنی تبدیل کرده است؛ اما آزمون اقتصادی پروژه‌های پیشرو نشان می‌دهد فاصله میان «ذخیره معدنی» و «معدن اقتصادی» در اعماق دریا همچنان قابل‌توجه است. معدن‌کاری در اعماق دریا در حال تبدیل شدن به یکی از تازه‌ترین میدان‌های رقابت بر سر مواد معدنی حیاتی است. گرهک‌های چندفلزی و ذخایر سولفیدی کف اقیانوس، مقادیر قابل‌توجهی نیکل، مس، کبالت، منگنز و در برخی مناطق طلا و نقره در خود دارند. از یک‌سو، دولت‌ها به‌دنبال منابع جدید برای کاهش وابستگی به زنجیره‌های متمرکز مواد معدنی هستند و از سوی دیگر، شرکت‌ها تلاش می‌کنند فناوری استخراج در عمق چند کیلومتری را به یک فعالیت تجاری تبدیل کنند. با این حال، یک تحلیل مستقل جدید از مدل اقتصادی یکی از مهم‌ترین شرکت‌های این صنعت نشان می‌دهد این معدن جدید هنوز آزمون سودآوری را پشت سر نگذ …
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
بر اساس مطالعه شرکت مشاوره «Koinon Consulting»، پروژه‌های «The Metals Company» در بیش از ۸۰درصد از حالت‌هایی که در این بررسی شبیه‌سازی شده، به‌جای سوددهی با زیان مواجه می‌شوند. در این محاسبه، هزینه‌های احتمالی آسیب به محیط‌زیست و شیلات نیز در نظر گرفته نشده است. میانگین میانه نتایج نشان می‌دهد ارزش اقتصادی پروژه‌ها حدود ۵میلیارد دلار کمتر از هزینه سرمایه‌گذاری خواهد بود؛ درحالی‌که برآورد خود شرکت، ارزش پروژه‌ها را حدود ۲۳میلیارد دلار نشان می‌دهد. معدن‌کاری در کف اقیانوس
معدن‌کاری اعماق دریا بر سه گروه اصلی از ذخایر متمرکز است: گرهک‌های چندفلزی، سولفیدهای چندفلزی و پوسته‌های غنی از کبالت. در میان آنها، گرهک‌های چندفلزی یکی از جدی‌ترین گزینه‌ها برای آغاز استخراج تجاری محسوب می‌شوند. این گرهک‌ها در کف دشت‌های عمیق اقیانوسی پراکنده‌اند و حاوی ترکیبی از نیکل، مس، کبالت و منگنز هستند. یکی از مهم‌ترین مناطق مورد توجه، ناحیه «کلاریون-کلیپرتون» در اقیانوس آرام است؛ منطقه‌ای وسیع در آب‌های بین‌المللی که از نظر گرهک‌های چندفلزی غنی ارزیابی می‌شود. جذابیت اقتصادی این منابع تنها به حجم ذخایر مربوط نیست. ترکیب چند فلز در یک گرهک می‌تواند به شرکت استخراج‌کننده اجازه دهد همزمان چند محصول معدنی تولید کند.
اما تبدیل این ذخایر به معدن با استخراج یک کانسار روی زمین تفاوت اساسی دارد. در اینجا تجهیزات جمع‌آوری باید به کف اقیانوس منتقل شوند، گرهک‌ها در عمق چند کیلومتری جمع‌آوری شوند، مواد به سطح انتقال یابند و سپس برای فرآوری و پالایش به تاسیسات مناسب برسند. بنابراین پروژه به کشتی‌های تخصصی، تجهیزات روباتیک، سامانه‌های انتقال، تاسیسات فرآوری و زیرساخت‌های جدید نیاز دارد. همین زنجیره پیچیده، هزینه سرمایه‌گرا به یکی از تعیین‌کننده‌ترین متغیرهای اقتصادی این صنعت تبدیل کرده است. فاصله ۲۳ میلیارد دلاری …
بازار
