این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اقتصاد پویا / سرویس اقتصاد سیاسی- جنگها معمولاً با صدای انفجار آغاز میشوند، اما هزینه واقعی آنها بسیار فراتر از میدان نبرد است. هر جنگی که در یک منطقه رخ میدهد، علاوه بر خسارتهای مستقیم انسانی و زیرساختی، زنجیرهای از پیامدهای اقتصادی را به دنبال دارد که ممکن است سالها پس از پایان درگیری ادامه پیدا کند. کاهش سرمایهگذاری، خروج سرمایه، افت تولید، اختلال در تجارت، کاهش گردشگری، افزایش هزینههای امنیتی، آسیب به زیرساختها و بیاعتمادی فعالان اقتصادی تنها بخشی از این صورتحساب سنگین است. کریمی/ در منطقه خلیج فارس و پیرامون آن نیز مسئله تنها به خسارت یک کشور محدود نمیشود. برآورد مطرحشده این است که مجموع کشورهای حاشیه خلیج فارس حدود ۳۵ سال از نظر اقتصادی عقب افتادهاند و ممکن است حدود ۳۵ سال زمان لازم باشد تا به شرایط پیش از جنگ بازگردند. این برآورد، اگرچه نیازمند ارائه روش محاسبه، شاخصهای مورد استفاده و دادههای دقیق برای ارزیابی علمی است، یک پیام مهم را آشکار میکند: جنگ و ناامنی میتواند هزینهای فراتر از مرزهای کشوری داشته باشد.در چنین شرایطی، شش کشور عربی حاشیه خلیج فارس به همراه ایران در معرض آثار مستقیم و غیرمستقیم ناامنی قرار میگیرند. کشورهای منطقه اگرچه از نظر اندازه اقتصاد، ساختار تولید، منابع انرژی و میزان وابستگی به تجارت خارجی با یکدیگر تفاوت دارند، اما یک نقطه مشترک دارند؛ امنیت منطقهای بخشی از زیرساخت اقتصادی آنهاست.خلیج فارس فقط یک پهنه جغرافیایی نیست. این منطقه یکی از مهمترین مسیرهای انرژی و تجارت جهان محسوب میشود و هرگونه افزایش تنش میتواند هزینه حملونقل، بیمه، سرمایهگذاری و تجارت را افزایش دهد. حتی کشوری که مستقیماً وارد جنگ نشده است، ممکن است از افزایش ریسک منطقهای آسیب ببیند.به همین دلیل، وقتی از خسارت جنگ سخن گفته میشود، نباید تنها ساختمانهای تخریبشده، تأسیسات آسیبدیده یا هزینه بازسازی مستقیم را محاسبه کرد. بخش مهمی از خسارت، در قالب فرصتهای از دسترفته ظاهر میشود؛ پروژهای که اجرا نشد، سرمایهای که وارد کشور نشد، گردشگری که شکل نگرفت، تجارتی که کاهش یافت و نیروی انسانیای که از منطقه خارج شد.۳۵ سال عقبماندگی؛ عددی که نیازمند محاسبه است …
