ایجاد مخازن ذخیره‌سازی نفت‌گاز و نفت‌کوره، خرید و راه‌اندازی تجهیزات پیش‌گرمایش، تعویض مشعل‌های گازی و تبدیل آن‌ها به سیستم‌های دوگانه‌سوز و همچنین تامین ناوگان حمل‌ونقل جاده‌ای برای سوخت‌رسانی، هزینه‌های هنگفتی را به تراز مالی شرکت‌ها تحمیل کرده است.
این هزینه‌ها در حالی صرف پدافند غیرعامل و آمادگی‌های مقطعی می‌شود که ذخیره‌سازی سوخت دوم با چالش‌های فنی، محیط‌زیستی و لجستیکی متعددی همراه است. استفاده از نفت‌کوره در صنایع سیمان یا فولاد علاوه بر افزایش اصطکاک تجهیزات، اثرات زیست‌محیطی گسترده‌ای دارد و در صنایع پتروشیمی نیز اساسا سوخت مایع در بسیاری از فرآیندها نمی‌تواند جایگزین گاز متان به عنوان خوراک اصلی شود. بنابراین این راه‌حل‌ها تنها مسکّنی موقت به شمار می‌روند و کارایی لازم برای حل ریشه‌ای معضل را ندارند. تکلیف فراموش‌شده سرمایه‌گذاری صنایع در بالادست صنعت نفت و گاز
ریشه بحران فعلی را نباید صرفا در برودت مقطعی هوا یا تاخیر ناوگان سوخت‌رسانی مایع جست‌وجو کرد، بلکه سرچشمه آن به غفلت ساختاری صنایع و عدم تحقق تکالیف بالادستی در سال‌های گذشته برمی‌گردد. از سال‌ها پیش بر اساس راهبردهای کلان انرژی و مصوبات مرتبط با امنیت عرضه سوخت، صنایع عمده و انرژی‌بر کشور مکلف شده بودند که برای تضمین امنیت پایدار انرژی مورد نیاز خود، مستقیما وارد توسعه میادین گازی شوند.
منطق این تکلیف حقوقی و اقتصادی بسیار روشن بود؛ افزایش برداشت از ذخایر گازی به تزریق سرمایه سنگین نیاز دارد و از آنجا که بخش عمده سودآوری صنایعی چون پتروشیمی و فولاد وابسته به گاز ارزان است، این بنگاه‌ها موظف بودند بخشی از سود خود را برای توسعه میادین و اکتشاف ذخایر جدید اختصاص دهند. …
دانلود از کافه بازار
