این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش گروه روانشناسی رکنا، مغز پیش از آنکه ذهن آگاه ما برچسب عشق را روی یک رابطه بزند، می تواند توجه، انگیزش و ارزش عاطفی یک فرد را برای ما تغییر داده باشد. چرا از میان آدم های زیادی که می بینیم، مغز ناگهان یک نفر را برجسته می کند؟ آیا ممکن است وقتی ما تازه متوجه عشق شده ایم، مغز خیلی زودتر تصمیم خود را گرفته باشد؟عشق: فکر کنم عاشقش شدم. مغز: هنوز زوده. من تازه دارم بررسی اش می کنم. عشق: ولی من حسش کردم. مغز: حس کردی، اما من باید بفهمم چرا این آدم برایت مهم شده است. عشق: یعنی تو قبل از من شروع کردی؟ مغز: احتمالا خیلی قبل تر، اما بسیاری از چیزهایی که ما بعدا اسم شان را عشق می گذاریم، ممکن است پیش از آنکه خودمان متوجه شویم در مغز و توجه ما شروع شده باشند. ما معمولا عشق را با یک لحظه به یاد می آوریم؛ یک نگاه، یک دیدار، یک گفتگوی خاص یا لحظه ای که ناگهان متوجه می شویم یک نفر برایمان مهم شده است. اما مغز معمولا چنین تصمیم هایی را با یک دکمه روشن و خاموش نمی گیرد. پیش از اینکه ذهن آگاه ما بگوید من این آدم را می خواهم، دوستش دارم یا دلم برایش تنگ می شود، مجموعه ای از فرایندهای توجه، ارزیابی، پاداش، آشنایی و دلبستگی می توانند در حال شکل گرفتن باشند. عشق یک روزه متولد نمی شودگاهی آدم فکر می کند یک روز ناگهان عاشق شده است، در حالی که مغز ممکن است مدت ها قبل شروع به ثبت آن فرد کرده باشد.یک چهره بیشتر در حافظه می ماند. یک صدا آشناتر می شود. حضور یک نفر بیشتر به چشم می آید. ذهن جزئیات مربوط به او را راحت تر به یاد می آورد. دیدنش می تواند توجه را بیشتر از دیگران به خودش جلب کند.این همانجایی است که عشق هنوز ممکن است عشق به معنای کامل آن نباشد، اما فرد از میان انبوه آدم های اطراف، کم کم برجسته می شود. …


































































































































