ادبیاتی که منتظر دولت نماند
تاریخ ادبیات معاصر ایران را نمیتوان بدون محفلهای مستقل نوشت. بسیاری از جریانهای اثرگذار شعر و داستان در جمعهای دوستانه، نشستهای غیررسمی و انجمنهایی شکل گرفتهاند که حیاتشان وابسته به حمایت دولتی نبوده است. اهمیت این جمعها در آزادی گفتوگو، برخورد اندیشههای متفاوت و امکان تجربهکردن شکلهای تازه بیان ادبی بوده است.
واقعیت آن است که شمار انجمنها و محفلهای ادبی فعال در سراسر کشور بسیار فراتر از عدد ۵۰ است. البته آمار جامع و قابل اتکایی از تعداد آنها در دست نیست، اما گستردگی نشستهای مستقل در شهرهای مختلف نشان میدهد که نمیتوان فعالیت ادبی کشور را در فهرست انجمنهای ثبتشده خلاصه کرد.مسئله اساسی این است که دولت با چه منطقی میخواهد مجموعهای زنده و متنوع را در قالبهای اداری تعریف کند؟ انجمنی که سالها بدون کمک دولتی فعالیت کرده، چه نیازی دارد برای اثبات موجودیت خود شناسه دریافت کند؟ آیا اعتبار یک محفل ادبی را کیفیت آثار و سابقه فعالیت اعضایش تعیین میکند یا ثبت نام آن در سامانه وزارتخانه؟
خطر تبدیل انجمن به پرونده اداری
مسئولان خانه کتاب و ادبیات ایران پیشتر اعلام کردهاند که هدف این برنامه، شناسایی ظرفیتهای ادبی، حمایت از انجمنها و حتی رتبهبندی آنها بر اساس میزان فعالیت و اثرگذاری است، همین بخش ماجرا … …


دانلود از کافه بازار































































































































































