بر اساس توافقی که ماه گذشته با آلخاندرو بتانکور، از چهرههای جنجالی حوزه انرژی امضا شد، مدیریت و بهرهبرداری از ۱۷ میدان نفتی و در نتیجه بخش عمدهای از ثروت نفتی ونزوئلا، در اختیار ایالات متحده قرار میگیرد. شرکت «بلو انرژی پارتنرز آمریکای شمالی» وابسته به بتانکور مدعی است که میتواند طی اندکی بیش از دو سال، تولید نفت خام این مجموعهها را بیش از دو برابر کند و حدود ۳۰۰ هزار بشکه در روز به ظرفیت فعلی بیفزاید.
با این حال، ارزیابی دهها مدیر و تحلیلگر ارشد صنعت نفت نشان میدهد که دستیابی به چنین رقمی با موانع جدی روبهرو خواهد بود. اگرچه فهرست رسمی این ۱۷ میدان هنوز منتشر نشده، اما خبرگزاری بلومبرگ به نام آنها دست یافته است.
بر اساس گزارش بلومبرگ، در میان این مجموعهها، چند میدان قدیمی در منطقه دریاچه ماراکایبو واقع در شمال غربی ونزوئلا که خاستگاه تاریخی صنعت نفت این کشور به شمار میرود، بیشترین شانس را برای افزایش سریع تولید دارند.
سایر میدانها در کمربند اورینوکو در شرق مرکزی ونزوئلا واقع شدهاند؛ منطقهای دورافتاده با شرایط عملیاتی بسیار دشوار که نفت خام سنگین و قیرمانند آن تنها با تجهیزات پیشرفته، ویژه و پرهزینه قابل استخراج است.
شرکت بتانکور تحت فشار فزایندهای قرار دارد تا با افزایش ضربتی تولید، از یک سو به آرامش بازارهای جهانی نفت که تحت تاثیر تحولات جنگ در خاورمیانه ملتهب شدهاند کمک کند و از سوی دیگر، با درآمدزایی مناسب حمایتهای سیاسی و عمومی را در داخل ونزوئلا به دست آورد.
این قرارداد در داخل ونزوئلا نیز با انتقادهای تندی از سوی جناحهای سیاسی روبهرو شده و برخی کارشناسان آن را به منزله واگذاری حاکمیت ملی دانستهاند. با وجود این، دولت ترامپ امیدوار است این پیمان مشوقی برای ورود سایر شرکتهای نفتی به ذخایری باشد که اکنون در مدار نفوذ واشنگتن قرار گرفتهاند. …
