این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
حسین آجورلو، عضو هیأت علمی دانشگاه بینالمللی علامه عسکری و تحلیلگر امنیت بینالملل: این نشست به ابتکار مسقط و با هدف جلب حمایت کشورهای منطقه از یک توافق موقت برای مدیریت تردد کشتیها در تنگه هرمز طراحی شده است. برای درک اهمیت نشست صلاله باید به ریشههای بحران بازگشت. تنگه هرمز که مهمترین آبراه ترانزیت نفت، گاز طبیعی و برخی از کالاهای اساسی در جهان محسوب میشود، در پی آغاز حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران عملاً مسدود شد. واشنگتن با اعمال محاصره دریایی و فشار بر تهران تلاش کرد رفتوآمد آزاد کشتیها را برقرار کند، در حالی که مقامات جمهوری اسلامی ایران تأکید داشتند حاکمیت و کنترل این تنگه را حفظ خواهند کرد. در ماه ژوئن، امیدها با امضای تفاهمنامهای میان ایران و آمریکا زنده شد؛ تفاهمنامهای که قرار بود آتشبس را برای ۶۰ روز تمدید کند، روند بازگشایی تدریجی تنگه هرمز را آغاز نماید و در نهایت مذاکراتی برای دستیابی به توافق نهایی جهت پایان دادن به جنگ شکل بگیرد. اما این تفاهمنامه دوام نیاورد. بخشی از اختلافات به نحوه عبور کشتیها از تنگه هرمز بازمیگشت. این اختلافات در نهایت چرخهای از حملات متقابل فزاینده مدیریت شده را میان دو طرف به راه انداخت که با فراز نشیبی تاکنون ادامه دارد.
تلاش برای یک توافق موقت
در همین چارچوب، تهران و مسقط در یک ماه اخیر اعلام کردند در حال نهایی کردن یک توافق موقت هستند که بر اساس آن، کشتیها از طریق آبهای ایران وارد تنگه هرمز و عمدتاً از مسیر آبهای عمان از این آبراه خارج شوند. با این حال، به نظر میرسد چنین توافقی بهتنهایی برای بازگشایی کامل تنگه کافی نیست و در نهایت ایران و آمریکا باید بر سر یک توافق به تفاهم برسند. این واقعیت، اهمیت نشست صلاله را دوچندان میکند. نشستی که میتواند زمینهساز همراه کردن کشورهای منطقه با توافق موقت ایران و عمان و در نهایت، اعمال فشار جمعی بر واشنگتن برای عقبنشینی از رویکرد خصمانهاش باشد.
موضع کشورهای عربی درباره تنگه …
