تیغ معادن بر گلوی “یخاب”

آرمان امروز : پناهگاه حیات‌وحش یخاب، با گستره‌ای حدود ۲۷۲ هزار هکتار در منطقه ابوزیدآباد شهرستان آران‌وبیدگل، یکی از پهنه‌های ارزشمند طبیعی در بیابان‌های مرکزی ایران است؛ سرزمینی که زیستگاه گونه‌های متنوع جانوری است، پیوندگاه زیستگاه‌های طبیعی چند استان به شمار می‌رود و ظرفیت‌های قابل‌توجهی برای طبیعت‌گردی و توسعه پایدار دارد. با این حال، تداوم فعالیت‌های معدنی، تخریب عرصه‌های طبیعی، افزایش گردوغبار و تردد سنگین کامیون‌ها، پرسش‌های جدی درباره نحوه مدیریت و حفاظت از این سرمایه طبیعی و کیفیت زندگی ساکنان منطقه ایجاد کرده است. مسئله تنها فعالیت چند معدن در دل بیابان نیست؛ موضوع، مجموعه‌ای از پیامدهای به‌هم‌پیوسته است که از دست‌اندازی به زیستگاه حیات‌وحش آغاز می‌شود، به ایجاد کانون‌های گردوغبار و آسیب به مسیرهای گردشگری می‌رسد و در نهایت، امنیت و آرامش روستاهای پیرامونی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. در چنین شرایطی، این پرسش اساسی مطرح است که آیا منافع حاصل از بهره‌برداری معدنی با هزینه‌هایی که محیط‌زیست و مردم محلی می‌پردازند، تناسب دارد؟ سیدمهدی میرغضنفری در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به ارزش اکولوژیک یخاب، این منطقه را مجموعه‌ای از زیستگاه‌های کوهستانی، استپی و کویری معرفی و اظهار کرد: بر اساس آمارهای ارائه‌شده، حدود ۱۵۰ گونه پرنده، بیش از ۳۰ گونه پستاندار و حدود ۲۰ گونه خزنده در آن ثبت شده‌اند.

وی ابراز کرد: کل و بز، قوچ و میش، جبیر، هوبره، زاغ بور، گربه شنی، کاراکال و روباه شنی … …