چای‌هایی که در فاصله دو بمباران نوشیده شدند

یکم: خرداد ۴۰۴ است. نمی‌دانم چند روز از شروع جنگ دوازده‌روزه گذشته. به سنت هر ساله، برای تعطیلاتی چندروزه به شهر کوچکی در ساحل دریاچه گاردا در شمال ایتالیا آمده‌ایم. در ایوان ویلایی قدیمی مشرف به دریاچه نشسته‌ام. نگاهم اما نه به رنگ لاجوردی دریاچه و قایق‌های بادبانی رنگارنگ موج‌سواران و نه به درختان سرو و زیتون پیش رویم، که به صفحه گوشی موبایل است؛ جایی که خبرهای جنگ و بمباران لحظه‌به‌لحظه به‌روز می‌شود. در یکی از نوتیفیکیشن‌ها، یک لحظه کلمه گیشا به چشمم می‌خورد. سریع بازش می‌کنم و خبر حمله پهپادی به نبش خیابان بیست‌وششم گیشا را می‌خوانم. دیگر حال خودم را نمی‌فهمم! شیون‌کنان فقط تکرار می‌کنم: گیشا! گیشای عزیزم! از صدای گریه‌ام نه‌فقط همسر و دخترم، که خانم مهربان صاحبخانه هم از پایین سراسیمه به ایوان می‌آیند. در میان اشک و هق‌هق توضیح می‌دهم که اینجا کوچه بالایی خانه‌ام ــ خانه سابقم ــ یعنی جایی است که پانزده سال زندگی کرده‌ام! از این نانوایی نان می‌خریده‌ام و بارها به آرایشگاهی که توی آن ساختمان بوده رفته‌ام! دلداری‌ها و مهربانی‌هایشان تسکینم نمی‌دهد! در آن لحظه من فقط یک چیز می‌خواهم: اینکه ایران باشم! و البته هیچ نمی‌دانم که این احساس بارها و بارها تا پایان سال و حتی تا بهار ۴۰۵ تکرار می‌شود.

  …