عصر پنجشنبه (۱۴ آبان)، مؤسسه رحمان در ادامه سلسله‌نشست‌های «عبور از تنگنا؛ با توان‌افزایی جامعه»، نشست «ما» شدن در بحران را با موضوع روایت اعتمادسازی و مشارکت محلی برگزار کرد. این نشست به دبیری سعید مدنی در محل مؤسسه رحمان و هم‌زمان به‌صورت مجازی برگزار شد. سیروس زارع، «کلثوم بَزی» و «حامد معنوی‌پور» تجربه‌های میدانی خود را روایت کردند و «حسین ایمانی جاجرمی» در ادامه به تحلیل این تجربه‌ها پرداخت. توسعه محلی با نسخه‌های از پیش نوشته‌شده محقق نمی‌شود
در ابتدای این نشست، سعید مدنی قهفرخی، جامعه‌شناس، پژوهشگر ارشد علوم اجتماعی و استاد دانشگاه، با تفکیک دو رویکرد متخصص‌محور و جامعه‌محور توضیح داد که تفاوت این دو به نوع نگاه به مردم، جایگاه دانش محلی و چگونگی توزیع قدرت در فرایند توسعه بازمی‌گردد.
به گفته او، در رویکرد نخست، متخصصی وارد منطقه می‌شود که تصور می‌کند دانش و تجربه لازم برای تشخیص مسائل و ارائه راه‌حل را در اختیار دارد. در این الگو، تصمیم‌گیران در فاصله‌ای دور از محل اجرای پروژه درباره مسائل محله‌ها تصمیم می‌گیرند. تصمیم آنها بر مبنای تحلیل‌های کارشناسی شکل می‌گیرد، اما لزوماً با واقعیت‌های زیسته مردم انطباق ندارد. چنین متخصصی معمولاً پشتوانه‌ای از منابع مالی و قدرت سازمانی نیز دارد و همین، رابطه او با جامعه محلی را نامتقارن می‌کند.
اما در رویکرد دوم، یعنی توسعه جامعه‌محور یا محله‌محور، متخصص با پذیرش محدودیت دانش خود وارد منطقه می‌شود. او برای شناخت مسائل، نیازها و اولویت‌های محلی به سراغ ساکنان می‌رود و ارزیابی‌ها و ایده‌های آنان را مبنای کار قرار می‌دهد. در این نگاه، مردم در تعریف مسئله، تعیین اولویت‌ها و یافتن راه‌حل‌ها نقش دارند.
مدنی اعتماد را بستر اساسی مشارکت جمعی دانست، سرمایه‌ای که در جریان تعامل میان افراد، گروه‌های اجتماعی و سازمان‌های مردم‌نهاد شکل می‌گیرد و به اعتماد افقی در جامعه می‌انجامد. او با اشاره به یک پیمایش گفت: «نزدیک به ۷۰ درصد پاسخ‌گویان اعلام کرده‌اند به کسانی که نمی‌شناسند اعتماد ندارند. وضعیتی که مانع جدی فعالیت سازمان‌های مردم‌نهاد، به‌ویژه تشکل‌هایی است که بر مشارکت و فعالیت جمع‌محور تکیه دارند. در نبود اعتماد، پروژه‌های اجتماعی نمی‌توانند به نتایج مورد انتظار برسند و حتی ممکن است با شکست مواجه شوند.» …
دانلود از کافه بازار
