وندرکولک در سال ۱۹۸۴ یکی از نخستین مراکز بالینی و پژوهشی ایالات متحده را که بهطور اختصاصی بر استرس و تروما تمرکز داشت راهاندازی کرد و در ادامهی فعالیتهای علمی خود در پژوهشهایی درباره تأثیر تروما بر مغز، PTSD، آسیبهای دوران کودکی، خودآسیبرسانی، دلبستگی و روشهای درمانی مختلف مشارکت داشت. بخشی از پژوهشهای او نیز به بررسی روشهایی مانند EMDR، نوروفیدبک و یوگا در درمان پیامدهای تروما اختصاص داشته است.
آنچه در کار وندرکولک اهمیت ویژهای دارد، تلاش او برای تغییر نگاه ما به تروماست. در نگاه سنتی، ممکن است تروما را صرفاً به یک خاطره دردناک یا یک اتفاق ناگوار در گذشته تقلیل دهیم؛ اما وندرکولک نشان میدهد که تجربهی آسیبزا میتواند در نحوهی کارکرد مغز، بدن، حافظه، هیجان، روابط و حتی احساس فرد نسبت به خودش و جهان اطرافش اثر بگذارد. کتاب «بدن فراموش نمیکند» حاصل همین نگاه چندبعدی است؛ کتابی که میکوشد نشان دهد چرا بعضی تجربهها، حتی زمانی که سالها از وقوعشان گذشته است، همچنان در زندگی امروز انسان حضور دارند. مقدمه
ما معمولاً گذشته را چیزی میدانیم که گذشته است. اتفاقی رخ داده، سالها از آن گذشته و زندگی ادامه پیدا کرده است. خاطرهای در ذهن مانده یا شاید حتی دیگر چیزی از آن حادثه به یاد نمیآوریم و تصور میکنیم به همین دلیل دیگر تأثیری بر زندگی امروزمان ندارد. اما یکی از مهمترین پرسشهایی که کتاب «بدن فراموش نمیکند» مطرح میکند این است که آیا واقعاً هر چیزی که ذهن فراموش میکند، بدن نیز فراموش کرده است؟
وندرکولک پاسخ میدهد که لزوماً چنین نیست. …
