«بسمالله الرحمن الرحیم
در تقویم فرهنگی ایران ، روزهایی وجود دارد که در آن، گذشته صرفا یادآور افتخاری کهن نیست؛ بلکه همچون نیرویی زنده و پویا به متن اکنون بازمیگردد و ما را به بازاندیشی در شیوههای دانستن، اندیشیدن و زیستن فرامیخواند.
در چنین روزهایی،نامها از ژرفای قرنها برمیخیزد؛ نه از سر تفاخر به آنچه گذشت، بلکه برای آنکه معیاری روشن از نسبت امروز ما با عقلانیت، حکمت و علم و فنآوری به دست آید.
اول شهریورماه، روز بزرگداشت شیخالرئیس ابوعلی سینا، از همین روزهاست؛ هنگامه پیوند مجدد با یکی از جامعترین و درخشانترین قلههای خردورزی در سنت ایرانی- اسلامی.
ابنسینا برای ما صرفا یک نام پرآوازه در تاریخ علم یا حکمت نیست؛ او یک الگو، یک افق گشوده و منطقی استوار برای حیات فکری است. از این رو، فروکاستن بزرگداشت او به ستایشهای مرسوم و گزارههای تکراری، بیاعتنایی به گستره میراث اوست. ابنسینا را باید در افق امروز خواند؛ در پیوند با فرهنگ، در متن دیپلماسی و در پاسخ به ضرورتهای زیستجهان کنونی.
در جهان معاصر که عرصه رقابت از جغرافیاهای سخت به ساحت روایتها، تصویرها و اعتبارهای معنایی تغییر یافته است، ابنسینا یکی از بیبدیلترین سرمایه های ما در عرصه دیپلماسی فرهنگی به شمار میرود. نام او ایران را نه در هیئت یک مرز محدود ژئوپلیتیک، بلکه در قامت یک مرجعیت تمدنی و عقلانی به جهان معرفی میکند.
بوعلی سینا برای فرهنگ ما یک امکان زنده است؛ امکان گفتوگو با خرد جهانی بر پایه منطق و برهان و اثبات این حقیقت که فرهنگ ایرانی، فرهنگی زاینده، مسئلهمحور و پیشبرنده در سپهر دانایی بشر است.
از سوی دیگر، شیخالرئیس یکی از والاترین تجسم های انسان جامعالاطراف است؛ منظومهای که در آن حکمت، طبابت، منطق، ریاضیات و ادبیات با شهود و تاملات … …
