بر اساس این توافق، تشکیلات خودگردان فلسطین ایجاد شد تا در دوره انتقالی، بخشی از امور فلسطینیها را اداره کند و پس از آن، مذاکرات درباره مسائل اصلی و نهایی آغاز شود؛ مسائلی مانند مرزهای دولت فلسطینی، وضعیت قدس، امنیت، شهرکهای اسرائیلی، آوارگان فلسطینی و سایر اختلافات اساسی. در این دوره پنجساله، فلسطینیها دارای نیروی پلیس و ساختارهای امنیتی میشدند، اما حق تشکیل ارتش مستقل نداشتند.
همچنین بخش مهمی از امور اقتصادی، بودجه، رفتوآمد، مرزها و روابط خارجی همچنان تحت محدودیتها و نظارت اسرائیل باقی میماند. در ادامه نیز کرانه باختری در توافق اسلو ۲ به سه منطقه A، B و C تقسیم شد؛ تقسیمبندیای که در عمل بیش از ۶۰ درصد از کرانه را تحت کنترل اسرائیلیها باقی گذاشت. همزمان قرار بود اسرائیل بهتدریج از بخشهایی از کرانه باختری و نوار غزه عقبنشینی کند تا در نهایت زمینه برای شکلگیری یک دولت فلسطینی در کنار اسرائیل فراهم شود.
اما یکی از مهمترین موانع اجرای اسلو، از داخل خود اسرائیل … …
