نظمهای منطقهای بهندرت یکشبه فرومیپاشند؛ در بیشتر موارد، آنها بهتدریج فرسوده میشوند. جنگ انتخابی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران ممکن است در نهایت به سبب پیامدهایش و به چالش کشیدن شالودههای «نظم و قانون آمریکایی» (Pax Americana) در خلیج فارس—نظم پسا جنگ سرد که بر پایه تفوق ایالات متحده بنا شده بود—به خاطرهها بسپارد.
علیرغم موفقیتهای نظامی، واشنگتن و تلآویو هنوز به اهداف راهبردی خود دست نیافتهاند: تغییر حکومت و نابودی توانمندیهای موشکی و هستهای ایران. ایران بهجای تسلیم شدن—آنچنان که دونالد ترامپ مطالبه کرده بود—با تابآوری جنگید، دامنه جنگ را منطقهای ساخت، تنگه هرمز یعنی مهمترین گلوگاه انرژی جهان را به سلاح بدل کرد و نشان داد که جغرافیا میتواند ضعف نظامی را جبران کند.
اکنون، پس از گذشت شش ماه، به نظر میرسد این نبرد در حال شتاببخشی به نظمی مناقشهبرانگیزتر در خلیج فارس است؛ نظمی که در آن برتری آمریکا بهطور فزایندهای به چالش کشیده میشود، چین موقعیت مناسبی برای گسترش نفوذ خود مییابد، ایران جایگاه خود را به عنوان یک قدرت محوری منطقهای بازمییابد، پادشاهیهای عربی به بیمهسازی و احتیاط راهبردی (Strategic Hedging) عمق میبخشند و پاکستان، ترکیه و رژیم صهیونیستی در پی کسب نفوذ بیشتر خواهند بود.
نقطه اتکای راهبردی خلیج فارس …
