در واقع، تفاوت دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان بیشتر در ابزارها، ادبیات سیاسی و شیوه اعمال فشار بر ایران نمایان می‌شود تا در همه اهداف کلان سیاست خارجی. دولت باراک اوباما مسیر مذاکره و توافق هسته‌ای را دنبال کرد، اما دولت دونالد ترامپ از برجام خارج شد و سیاست فشار حداکثری را در پیش گرفت. این تجربه نشان داد که حتی توافقی با پشتوانه مذاکرات چندجانبه و تأیید شورای امنیت سازمان ملل نیز در برابر تغییر دولت در واشنگتن مصونیت کافی ندارد. چرا اختلاف تهران و واشنگتن فراتر از تغییر دولت‌هاست؟
برای تحلیل چشم‌انداز توافق، باید به سه سطح اصلی اختلاف میان دو کشور توجه کرد که اولی آن این است که یکی از محورهای اصلی اختلاف، تعریف متفاوت دو کشور از نظم منطقه‌ای و جایگاه ایران در آن است. جمهوری اسلامی ایران بر استقلال سیاسی، حفظ ظرفیت‌های دفاعی و حق تصمیم‌گیری مستقل در سیاست خارجی تأکید دارد. در مقابل، بخش مهمی از سیاست امنیتی آمریکا در خاورمیانه بر حفظ نفوذ و ترتیبات امنیتی مورد نظر واشنگتن استوار است. بنابراین، هرگونه مذاکره‌ای که به محدودسازی استقلال راهبردی ایران منجر شود، با ملاحظات اساسی تهران مواجه خواهد شد.
دوم اینکه ایران یکی از بازیگران تأثیرگذار در معادلات امنیتی غرب آسیاست و سیاست منطقه‌ای آن با موضوعاتی مانند امنیت خلیج فارس، فلسطین، لبنان و روابط با بازیگران منطقه‌ای پیوند خورده است. در سوی دیگر، آمریکا همچنان از متحدان خود در منطقه، به‌ویژه اسرائیل، حمایت امنیتی و نظامی می‌کند. همین تفاوت در تعریف امنیت منطقه‌ای، یکی از موانع مهم دستیابی به توافقی فراگیر است. …
دانلود از کافه بازار
