محسن شریفخدائی - تحلیلگر روابط بینالملل
نشست وزرای اقتصادی و رؤسای بانکهای مرکزی گروه 20 در شهر اَشویل در ایالت کارولینای شمالی آمریکا، در روزهای ۳۱ آگوست و اول سپتامبر ۲۰۲۶ برگزار شد؛ نشستی که بهجای آنکه به یک بیانیه رسمی و اجماع نهایی منتهی شود، به صحنهای برای آشکارشدن اختلافات راهبردی میان قدرتهای بزرگ تبدیل شد.
آمریکا تلاش داشت مواضع تحریمی خود علیه ایران را در متن نهایی بگنجاند، اما مخالفت چین مانع از دستیابی به اجماع شد و نشست بدون بیانیه رسمی پایان یافت. این ناکامی، وزن دیپلماتیک واشینگتن را کاهش داد و زمینهای فراهم کرد تا غرب در روزهای پس از نشست، آرایش تازهای در قبال ایران اتخاذ کند؛ آرایشی که هدف آن ترمیم شکاف ایجادشده و بازسازی انسجام غربی در برابر ایران بود.
در همین چارچوب، اتحادیه اروپا که طی سالهای اخیر، بهویژه در دوران حضور دونالد ترامپ در کاخ سفید، کوشیده بود میان فشارهای آمریکا و حفظ مسیرهای دیپلماتیک با تهران تا حدی تعادل برقرار کند، پس از نشست اخیر گروه 20، موضعی آشکارا متفاوت اتخاذ کرد. متعاقبا، اتحادیه در بیانیه رسمی خود، برای نخستینبار بهطور مستقیم از افزایش فشار اقتصادی علیه ایران در قالب عملیات تحت رهبری آمریکا حمایت کرد. در متن بیانیه آمده است:
«اتحادیه اروپا از تلاشهایی که با هدف واداشتن ایران به توقف فعالیتهای بیثباتکننده و ورود به مذاکرات صلح با حسن نیت انجام میشود استقبال میکند؛ از جمله اعمال فشار اقتصادی بیشتر، از طریق عملیات طرد اقتصادی (Operation Economic Outcast) که تحت رهبری آمریکا اجرا میشود». …
