اهالی در گفت و گو با خبرنگار اجتماعی رکنا تاکید داشتند : نزدیک به ۲۰ روستا در این منطقه دورافتاده و کوهستانی، با وجود جمعیت قابل توجه، از دسترسی مناسب به خدمات درمانی محروماند. نزدیکترین مرکز درمانی در مرکز شهرستان قرار دارد و مسیر دسترسی به آن نیز آسان نیست. جادههای سختگذر و شرایط نامناسب رفتوآمد، بهویژه در فصل بارندگی که ارتباط برخی روستاها با مرکز شهر قطع میشود، این فاصله را چند برابر دشوارتر میکند.
در چنین شرایطی، بیمار بدحال گاهی باید با موتورسیکلت به مرکز شهر منتقل شود؛ راهکاری که شاید برای یک بیمار معمولی نیز دشوار باشد، اما برای مادر باردار، نوزاد یا فردی که دچار عقربگزیدگی شده، میتواند خطرناک و حتی مرگبار باشد.
خانههای بهداشت در برخی از این روستاها فعالاند، اما امکانات آنها برای درمان موارد اورژانسی کافی نیست. خانه بهداشت اساساً برای ارائه خدمات اولیه و پیشگیرانه طراحی شده و نمیتواند جای یک مرکز درمانی مجهز را بگیرد. نبود ماما، محدودیت دارویی و نبود امکانات لازم برای رسیدگی فوری به بیماران، خلأیی ایجاد کرده که مردم ناچارند هزینه آن را با زمان، دشواری و گاه جان خود بپردازند.
یکی از اهالی میگوید: «اگر کسی عقربگزیده شود، امکانات درمانی لازم در خانه بهداشت وجود ندارد. باید او را ۹۰ کیلومتر تا مرکز شهر ببریم. خیلیها هم وسیله نقلیه ندارند و مجبورند منتظر بمانند تا وسیلهای پیدا شود.»
این تنها یک نگرانی فرضی نیست. در سالهای اخیر مواردی از عقربگزیدگی در این منطقه گزارش شده و حدود دو سال پیش نیز یک نوزاد در مسیر انتقال به مرکز درمانی جان خود را از دست داد؛ حادثهای که بار دیگر نشان داد فاصله با خدمات درمانی در این منطقه فقط یک مشکل اداری یا آماری نیست.
اما محرومیت نوگین به حوزه درمان محدود نمیشود. بخشی از مردم همچنان در خانههای کپری زندگی میکنند و روستاهای پراکندهای مانند جانوری، گورسر، خیرآباد، گوربوجا، شهریدف، مگا، توجیدر، سهتو، تنگ و تنگ شادینزهی با مشکلات متعدد زیرساختی مواجهاند. شرایط جغرافیایی و دشواری جابهجایی نیز باعث شده دسترسی مردم به خدمات عمومی، بهویژه در مواقع بحران، با مشکل مواجه باشد.
در واقع مسئله نوگین، نبود یک ساختمان درمانی در میان روستاها نیست؛ مسئله، نبود یک زنجیره دسترسی به سلامت است. وقتی بیمار برای رسیدن به پزشک باید ۹۰ کیلومتر مسیر سختگذر را طی کند، وقتی وسیله انتقال مناسب وجود ندارد، وقتی در زمان بارندگی راه ارتباطی قطع میشود و وقتی خانه بهداشت امکان درمان موارد اورژانسی را ندارد، کوچکترین حادثه میتواند به یک بحران بزرگ تبدیل شود.
به همین دلیل مطالبه مردم نیز صرفاً ساخت یک درمانگاه نیست. آنها خواهان ایجاد یک راهکار پایدار برای دسترسی به خدمات سلامت هستند؛ از راهاندازی مرکز درمانی یا پایگاه اورژانس ثابت گرفته تا تأمین نیروی ماما و امکانات دارویی و درمانی و ایجاد امکان انتقال سریع بیماران.
این روستاها سالهاست در فاصلهای طولانی از مرکز شهرستان قرار دارند، اما فاصله مردم با تصمیمگیران نباید به اندازه همان ۹۰ کیلومتر باشد. مردم نوگین میگویند بارها درباره مشکلاتشان گفتهاند و حالا منتظر اقدامی هستند که پیش از حادثه بعدی، راه درمان را به آنها نزدیک کند.
در نوگین، مسئله فقط این نیست که درمانگاه ندارند؛ مسئله این است که **وقتی کسی بیمار میشود، راه نجاتش بیش از حد دور است.**
پایان خبر / رکنا / کدخبر 1239567
اخبار وبگردی را در اینجا بخوانید: فیلم/ مادر امیرمحمد زند: پسرم به خاطر من ازدواج نمی کند! / می گویم انقدر من را لوس نکن مشاهده خبر
اخبار تاپ حوادث 9 نفر از عوامل اصلی قتل حمیدرضا رجبزاده دستگیر شدند «خفاش شب» از نگاه شاهدان پرونده و روانشناسی؛ روایتی از یک قاتل سریالی پروا، خواننده «شاه ماهی ها» در ۷۶ سالگی درگذشت؛ روایت زندگی و فعالیت هنری او + علت مرگ فیلم گفتگو با زورگیر چاقوکش که به زن تهرانی در آسانسور خانه شان حمله کرد /وقتی بازداشت شد کچل بود اعترافات قاتل پرونده رقیب عشقی / مقتول را میشناختم؛ سر یک دختر با هم اختلاف داشتیم + گفتگو فیلم واقعی از جدا شدن روح از بدن زن موتورسوار در صحنه تصادف عکس سفر در زمان / آدامس فروشی آذر شیوا همبازی فردین در سلطان قلب ها بعد از ترک بازیگری / سینمای فارسی ایران را زیرسوال برد تبلیغات تبلیغات
