زهرا محمدینژاد، زنی که هجده سال پیش با یک دورهمی ساده در محله امیرآباد و تشکیل اولین «ان جی او محلی» شروع کرد و با تجربهای که پشت سر گذاشت حالا موسس «خونه باشی» است که شهروندان آن را «خانه دوم» خود میدانند. خانهای که در ایام جنگ اخیر، به جایی برای همدلی و تابآوری و حالا به مکانی تبدیل شده برای اینکه هم محلهایها پتانسیلهایشان را روی میز بگذارند و به یکدیگر در زمینههای مختلف کمک کنند. به این بهانه هفتصبح با او به گفتوگو نشست تا از راز ماندگاری این مجموعه و محبوبیت آن در بین اهالی امیرآباد مطلع شود؛ از اعتمادی که ساخته شد، از مرزهایی که باید حفظ میشدند و از مردمی که بزرگترین سرمایه محلهاند.
رویم سراغ اصل مطلب، درباره چگونگی شکل گیری و حمایت از سالمندان و سایر اقشار در خونه باشی بگویید. چطور این کار انجام شد و امروز چه تغییری کرده است؟
حدود دو سال است که دارم روی پروژه سالمندان کار میکنم که خونهباشی یکی از اهدافم بود. خونه باشی در طبقه سوم ساختمانی در امیرآباد شکل گرفت. در این شبکه ارتباطی با مشارکت و همراهی بین همسایهها، کارها پیش رفت و مردم کمک کردند پا بگیرد. در خونه باشی مردم همدیگر را میشناسند و مشکلاتشان را با هم رفع و رجوع میکنند.
در این خانه هرکاری در حد توان و بضاعتمان باشد انجام میدهیم. مثلا خدمات پرستاری، خانه تکانی، پیک، آشپزی. بعضیهایش را که از طریق سرمایه اجتماعی یعنی مردم محل داریم، بعضی درخواستها و مشکلات را در گروههای اجتماعی میگذاریم، تا با هم حل و فصل کنیم.
آیا اجرای تجربه شما در خونه باشی، میتوانست در قالبهای رسمیتر در بحرانی مثل جنگ به اجرا درآید؟ …
