در بخشی از این گزارش آمده است؛
کمبود دارو دیگر فقط به داروهای خاص، خارجی یا گرانقیمت محدود نیست؛ حالا گاهی برای پیدا کردن یک مسکن، داروی معده یا بعضی داروهای اعصاب و آرامبخش هم باید چند داروخانه را گشت. مسئله فقط «نبودن دارو» نیست؛ گاهی دارو در کشور وجود دارد اما نه همیشه، نه در همه داروخانهها و نه درست زمانی که بیمار به آن نیاز دارد. نسخهای که در یک داروخانه کامل نمیشود
بیمار نسخهای پنجقلمی روی پیشخوان میگذارد؛ دو قلم موجود است، یکی شاید جایگزین داشته باشد و دو قلم دیگر هنوز از شرکت پخش نرسیدهاند. نسخه دوباره جمع میشود و جستوجو در داروخانه بعدی ادامه پیدا میکند.
در ماههای اخیر نام برخی داروهای معمولی و پرمصرف نیز در میان اقلامی شنیده شده که دسترسی به آنها دشوار شده است؛ از کلونازپام، آسنترا و بوسپیرون گرفته تا کلیدینیومسی و حتی ژلوفن.
همین موضوع معنای کمبود را تغییر داده است. بیمار دیگر الزاماً دنبال یک داروی خاص یا خارجی نیست؛ ممکن است نسخهای برای سردرد، اضطراب یا مشکل گوارشی داشته باشد و انتظار داشته باشد همان داروخانه اول نسخهاش کامل شود. دارو هست؛ اما دسترسی به آن پایدار نیست
پشت پیشخوان داروخانه، کمبود همیشه به معنای نایابی کامل نیست. ممکن است دارویی هفته قبل رسیده باشد، چند روز فروخته شود و دوباره موجودی آن به صفر برسد؛ بدون اینکه زمان محموله بعدی مشخص باشد.
به همین دلیل یک بیمار ممکن است همان دارو را در یک داروخانه پیدا نکند اما چند خیابان آنطرفتر به آن برسد. برای شبکه توزیع این وضعیت شاید «موجودی نامنظم» باشد، اما برای بیماری که دارویش را همان روز لازم دارد، نتیجه چیزی جز کمبود نیست.
آخرین آمار اعلامشده نزدیک نیمه مرداد از ۴۲ قلم کمبود دارویی حکایت داشت، اما گزارش میدانی اقتصادنیوز نشان میدهد دشواری دسترسی فقط با شمار اقلام موجود در فهرست رسمی اندازهگیری نمیشود. سؤال مهمتر این است که بیمار برای کامل کردن یک نسخه چند داروخانه را باید بگردد. دارو ایرانی است؛ پس چرا پیدا نمیشود؟ …
