قنات فقط یک سازه آبی نیست؛ روایت هوشمندی مردمانی است که بهجای جنگیدن با طبیعت، راه همزیستی با آن را پیدا کردند. شاید به همین دلیل است که بسیاری از پژوهشگران، قنات را یکی از پایدارترین فناوریهای تاریخ بشر میدانند؛ فناوریای که هنوز پس از هزاران سال در بسیاری از نقاط ایران زنده است. قنات گوهرریز جوپار؛ یادگاری از صفویه قنات چگونه متولد شد؟
ایران از دیرباز با کمبود آب روبهرو بوده است. بخش عمده کشور در اقلیم خشک و نیمهخشک قرار دارد و بارندگی در بسیاری از مناطق، پاسخگوی نیاز انسان نبوده است. حفر چاه، هرچند راهحلی ساده به نظر میرسید، اما محدودیتهای فراوانی داشت و امکان انتقال آب به مزارع و سکونتگاههای دوردست را فراهم نمیکرد.
در چنین شرایطی، ایرانیان راهکاری ابداع کردند که شاهکاری در مهندسی آب به شمار میآید. آنان با حفر یک چاه مادر در ارتفاعات، به سفرههای آب زیرزمینی دسترسی پیدا میکردند و سپس با ایجاد تونلی کمشیب، آب را تنها با استفاده از نیروی جاذبه به سطح زمین و محل مصرف هدایت میکردند.
در طول مسیر نیز دهها یا حتی صدها چاه عمودی حفر میشد تا هم خاک خارج شود و هم امکان تهویه و تعمیر تونل فراهم باشد. اگر امروز از آسمان به بسیاری از دشتهای مرکزی ایران نگاه کنید، ردیف منظم این چاهها مانند رشتهای از مروارید بر زمین دیده میشود؛ امضای مهندسی قنات. پدیدهای که بدون انرژی کار میکند
آنچه قنات را از بسیاری از سامانههای انتقال آب متمایز میکند، اتکای کامل آن به قوانین طبیعت است. در این فناوری، هیچ پمپ یا منبع انرژی خارجی وجود ندارد و آب تنها به دلیل اختلاف ارتفاع، از سفرههای زیرزمینی به محل مصرف جریان پیدا میکند. …
