بازار
دستاورد هنری بیشتر و گشودگی به تجربه با برخی مشکلات سلامت روان، از جمله نشانه های افسردگی و اضطراب، ارتباط داشتند. این الگو در خلاقیت علمی یکسان نبود و بسیاری از ارتباط ها معنادار نبودند یا جهت متفاوتی داشتند. تحلیل دوقلوها و داده های ژنتیکی نشان داد عوامل خانوادگی و ژنتیکی مشترک، بخش مهمی از روابط مشاهده شده را توضیح می دهند.
بنابراین، این تحقیق ثابت نمی کند هنر باعث بیماری روانی می شود یا فرد برای خلاق شدن باید افسرده باشد. همچنین مطالعه درباره اثر درمانی نقاشی یا موسیقی نبود. تفاوت میان دستاورد خلاق، ویژگی شخصیتی و شرکت در فعالیت هنری، برای خواندن درست نتیجه ضروری است. درد، شرط ورود به دنیای هنر نیست
در روایت های عمومی، زندگی هنرمندان گاهی طوری تعریف می شود که انگار رنج روانی، بهای طبیعی استعداد است. ایراد این روایت، تبدیل کردن تجربه برخی افراد به نسخه ای برای همه است. اگر یک هنرمند با افسردگی زندگی کرده باشد، از زندگی او نمی توان نتیجه گرفت که بیماری شرط خلق اثر بوده یا درمان، استعدادش را از بین می برد.
این تمایز برای فردی که هم فعالیت هنری دارد و هم از نشانه های روانی رنج می برد، اهمیت عملی دارد. در یک موقعیت فرضی، نویسنده ای ممکن است بی خوابی و افت عملکرد خود را بخشی از هویت هنری بداند و مراجعه را عقب بیندازد. پرسش مفید در این وضعیت، میزان اختلال در زندگی و نیاز فرد به کمک است؛ شهرت، مهارت یا کیفیت آثار، جای ارزیابی بالینی را نمی گیرد.
برای خانواده و دوستان نیز برچسب زدن کمک کننده نیست. هنرمند بودن به معنای داشتن اختلال روانی نیست و ابتلا به یک اختلال، درباره استعداد فرد حکم صادر نمی کند. خبر تازه باید به دقت بیشتر در فهم رابطه ها منجر شود، نه ساختن فهرستی از مشاغل یا افراد ظاهرا بیمار. فعالیت هنری با دستاورد حرفه ای فرق دارد …
