ترس در قاب ملال؛ نقد فیلم «من می‌ترسم»،

هفت صبح|  ترس همیشه آدم را فراری نمی‌دهد، گاهی چنان در وجودش ریشه می‌دواند که خودش به موجودی ترسناک تبدیل می‌شود. بهنام بهزادی در «من می‌ترسم» سراغ همین دگردیسی رفته است، ماجرای آدم‌هایی که برای نجات زندگی‌شان دست به انتخاب‌هایی می‌زنند که آرام‌آرام شباهتشان را به دشمنان خودشان بیشتر می‌کند.

 

فیلم پس از سال‌ها انتظار به پرده سینما رسیده و فرصتی فراهم کرده تا چهارمین ساخته بلند کارگردان «قاعده تصادف» و «وارونگی» دوباره بررسی شود. بهزادی همچنان دغدغه‌های اجتماعی دارد و علاقه‌مند است زخم‌های پنهان روابط انسانی را زیر نور سرد دوربینش آشکار کند، بااین‌حال، «من می‌ترسم» بیش از آنکه تماشاگر را گرفتار اضطراب شخصیت‌هایش کند، گاهی او را در انتظار اتفاقی نگه می‌دارد که دیرتر از موعد فرا می‌رسد.

   انتقام، آدم خوب قصه را هم خراب می‌کند

بهمن، با بازی پوریا رحیمی‌سام، مردی اهل شعر و طراحی است که زندگی‌اش زیر فشار اتفاقاتی ناخوشایند قرار گرفته است. نسیم، با بازی الناز شاکردوست، قصد مهاجرت دارد و رابطه عاطفی آنها نیز در آستانه فروپاشی است، ورود مسعود، مدیر بانفوذی با بازی امیر جعفری، این آشفتگی را به بحرانی جدی‌تر تبدیل می‌کند.

 

قصه از اختلافی شخصی آغاز می‌شود و به مناسبات پیچیده‌تری می‌رسد؛ جایی که نفوذ اقتصادی، روابط عاطفی و میل به تسویه‌حساب به یکدیگر گره می‌خورند. بهزادی می‌خواهد نشان دهد قربانی خشونت نیز ممکن است پس از دستیابی به فرصت انتقام، همان رفتاری را تکرار کند که روزگاری از آن آسیب دیده است.

 

ایده ظرفیت بالایی دارد، ولی تحول بهمن همیشه قانع‌کننده پیش نمی‌رود. شخصیت او در بخش‌هایی چنان شتاب‌زده تغییر رفتار می‌دهد که تماشاگر فرصت نمی‌کند مسیر روانی‌اش را دنبال کند. فیلمساز نتیجه این دگرگونی را خوب می‌شناسد، ولی برای نشان دادن مراحل رسیدن به آن حوصله کافی به خرج نداده است، همین ضعف، ضربه مهمی به باورپذیری درام می‌زند.

   سینمای سرد  آدم‌های دور

«من می‌ترسم» از نظر بصری فیلمی بی‌دقت … …