شوک شبانه به ترافیک تهران

این همزمانی «رشد تردد» در خیابان و حمل‌ونقل عمومی به معنای آن است که «اتفاقی غیر از رویه‌ معمول» در جابه‌جایی‌های شهروندان رخ داده است. طی این سال‌ها، معمولا در مقاطع خاصلی از سال همچون «روزهای پایانی تابستان، ماه بازگشایی مراکز تحصیلی یعنی مهر، شب‌عید» و تعطیلات اعیاد، حجم جابه‌جایی‌ها در شهر بالا می‌رود. در عین حال، در معدود مواقعی که قیمت سوخت افزایش یافته، از بار تردد با خودروهای شخصی در خیابان کاسته می‌شود و سفر با حمل‌ونقل عمومی افزایش می‌یابد. طی حدود یک‌سال گذشته نیز به‌دلیل «بروز دو جنگ، دورکاری‌های تقریبا طولانی‌مدت، تعطیلی نسبی یکسری از کسب‌وکارها»، ترافیک تهران نسبتا کاهش یا دست‌کم روند افزایش سالانه شدت آن متوقف شده بود. با این حال، طی روزهای اخیر، به‌ویژه در ساعات پایانی شب، معابر مثل سال‌های قبل شلوغ شده است. اولین فرضیه درباره علت ترافیک شبانه تهران

بررسی‌های «دنیای‌اقتصاد» درباره شوک روزهای اخیر به ترافیک تهران نشان می‌دهد، یکی از دلایل اصلی می‌توان به «رفتار بنزینی خودروسواران» ربط داشته باشد. درست از ابتدای این هفته، خبرهای ضدونقیض در کنار مصاحبه مسوولان دولتی درباره «آینده قیمت بنزین» مطرح و منتشر شد. فضای روانی جامعه در این روزها، این‌گونه احساس کرد که هر آن قیمت‌ها یا سهمیه‌ها تغییر می‌کند؛ در نتیجه بخشی از شهروندان تاکتیک «باک پر» را در هفته گذشته برای خودروهایشان پیاده کردند. یکی از دلایل پایداری صف‌های طولانی بنزین در عمده جایگاه‌های سوخت در روزهای گذشته می‌تواند «تعدد سوخت‌گیری» ناشی از همین تاکتیک باشد. در عین حال، ساعت فعالیت برخی جایگاه‌های سوخت نیز در برخی روزهای اخیر کاهش پیدا کرد و همین موجب «خیابان‌گردی خودروسوارها» و در نتیجه افزایش ترافیک شد. علامت هوایی از ترافیک زمینی

 طی روزهای گذشته، شاخص آلودگی‌هوای تهران نیز نسبت به هفته قبل‌تر روند صعودی به خود گرفت؛ میانگین شاخص کل آلودگی‌هوا 10واحد عددی نسبت به هفته آخر مرداد ماه افزایش یافته و به مرز 100 به معنای «ورود به وضعیت نارنجی» رسیده است. همچنین آلودگی گاز ازن در روزهای گذشته «صعودی» بوده است. این گاز از ترکیب شیمیایی ذرات آلاینده منتشرشده از اگزوز خودروها تحت‌تاثیر تابش نور خورشید ایجاد می‌شود. این شاخص‌ها،‌ افزایش بار ترافیک و ازدحام خودرو در خیابان‌ها را تایید می‌کند. فرضیه‌های بعدی درباره ترافیک

 کارشناسان حوزه ترافیک تهران در گفت‌وگو با «دنیای‌اقتصاد»، به دو محرک دیگر نیز اشاره می‌کنند.

مهرداد تقی‌زاده، معاون اسبق ترافیک شهرداری تهران، معتقد است، نتیجه نهضت «زیرگذر سازی» در خیابان‌های پایتخت طی 2سال گذشته، به تدریج سر باز می‌کند. تجربه کهنه کلان‌شهرهای جهان طی دهه‌های گذشته نشان داد، هر میزان «عرضه خیابان» برخلاف تصور غیرکارشناسی،‌ به جای آنکه به «تسهیل ترددها و روان‌سازی معابر خودرویی» منجر شود، به‌دلیل «تحریک تقاضای جابه‌جایی با وسیله نقلیه شخصی»، در میان‌مدت و بلندمدت باعث «افزایش ترافیک» و ازدحام می‌شود. زیرگذرها و روگذرهایی که در برخی بزرگراه‌های شهر و همچنین خیابان‌های اصلی تهران طی سال‌های اخیر احداث شدند، علاوه بر اینکه باعث تحریک استفاده بیشتر از خودرو شد، در معابر متصل قبل و بعد از آن، «قیف‌های ترافیکی» درست کرده و باعث نشست ترافیک به معابر مجاورشان شده است. تقی‌زاده تصریح کرد: حتی در نقاطی از جهان که بنزین با قیمت یک دلار نیز عرضه می‌شود، عرضه بیشتر خیابان بر ترافیک اثر مثبت داشته است.

مرضیه باریکانی، کارشناس برنامه‌ریزی شهری و متخصص حوزه حمل‌ونقل، نیز در گفت‌وگو با «دنیای‌اقتصاد»، درباره ترافیک‌های فزاینده روزهای گذشته معتقد است، دو عامل جابه‌جایی‌های مازاد شهروندان خودروسوار برای دسترسی به جایگاه‌های سوخت از یکسو و همچنین افزایش سفرهای درون‌شهری به‌خاطر افزایش افرادی که دارای چند شغل هستند، می‌تواند از جمله دلایل احتمالی رشد جابه‌جایی‌ها در مترو و همزمان در خیابان‌ها باشد.

زمان سفر در تهران ۱۰ درصد افزایش یافت

 «دنیای‌اقتصاد»، برای سنجش تغییرات اخیر ترافیک تهران، شاخصی با عنوان شاخص «زمان سفر» طراحی کرد. این شاخص بر مبنای زمان موردنیاز برای یک سفر متوسط ۶ کیلومتری از محل کار به منزل در ساعت ۱۹:۰۰ در تهران محاسبه می‌شود. داده‌های مورد استفاده از Google Maps به‌دست‌آمده و برای هر روز، حداقل و حداکثر زمان برآوردشده برای انجام این سفر در دسترس بوده است. برای تبدیل این دامنه به یک مقدار مرکزی، میانگین حداقل و حداکثر زمان سفر به‌عنوان زمان سفر برآوردی هر روز در نظر گرفته شده است.

در این محاسبه، بازه ۳۰تیر تا ۲۷مرداد۱۴۰۵ به‌عنوان دوره کنترل و هفته ۲۸ مرداد تا ۳ شهریور ۱۴۰۵ به‌عنوان دوره آزمایش در نظر گرفته شده است. در دوره کنترل، میانگین زمان سفر برآوردی برای مسیر ۶ کیلومتری 24.5دقیقه بوده است؛ که در هفته آزمایش به 27.1دقیقه افزایش یافته است.

بر این اساس، شاخص زمان سفر با قرار دادن میانگین دوره کنترل برابر با ۱۰۰ محاسبه می‌شود. مقدار شاخص در هفته آزمایش به 110.5رسیده است. به بیان دیگر، زمان مورد نیاز برای طی یک سفر متوسط ۶کیلومتری در ساعت۱۹ در هفته ۲۸مرداد تا ۳شهریور، نسبت به میانگین دوره 4هفته‌ای گذشته آن 10.5درصد افزایش داشته است. برای اطمینان بیشتر از اینکه این افزایش تنها ناشی از تغییر یکی از کران‌های زمانی نبوده، حداقل و حداکثر زمان سفر نیز به‌صورت جداگانه مقایسه شده‌اند. میانگین حداقل زمان سفر از 17.7 به 19.7دقیقه و میانگین حداکثر زمان سفر از 31.3 به 34.4دقیقه افزایش یافته است؛ یعنی به‌ترتیب 11.7 و 9.8درصد رشد کرده‌اند.

هم‌جهتی این دو شاخص با شاخص مرکزی، افزایش زمان سفر در هفته آزمایش را تایید می‌کند. شاید رشد بیشتر در کران پایین، نشان‌دهنده این باشد که رفتارهای منحصر به فرد رانندگان، اثر کمتری در میزان زمان سفر داشته‌ است و افزایش، می‌تواند ناشی از ترافیک باشد. این افزایش در زمان سفر به علت ترافیک، می‌تواند به ازای هر یک‌میلیون سفر مشابه، فشار مصرف 100 هزار لیتر بنزین اضافی برای یک خودروی معمولی -مصرف 12 تا 14 لیتر در 100 کیلومتر- به کشور تحمیل کند. بنابراین، بر اساس این نمونه، می‌توان گفت ترافیک یا به بیان دقیق‌تر، زمان سفر در ساعت۱۹، در هفته ۲۸مرداد تا ۳شهریور حدود 10.5درصد سنگین‌تر از میانگین چهار هفته پیش از آن بوده است. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد