آریا طاری
روزهایی که هواداران استقلال با نگرانی اخبار محرومیت نقلوانتقالاتی باشگاه را دنبال میکردند و با حسرت به ریختوپاشهای رقبای سنتی مینگریستند، کمتر کسی تصور میکرد که همین پنجره بسته به بزرگترین نعمت و نقطه عطف فصل بیستوششم لیگ برتر تبدیل شود. فوتبالی که سالها زیر سایه مدیران هزینهساز و تصمیمات احساسی، اسیر ستارهبازیهای بیحاصل و بدهیهای کمرشکن ارزی شده بود، ناگهان در نقطه صفر محرومیت، مسیری متفاوت را کشف کرد؛ مسیری که سهراب بختیاریزاده روی شالودهای از انضباط، جوانگرایی و اقتدار تاکتیکی بنا نهاد تا امروز استقلال نه با تکیه بر نامهای دهانپرکن، بلکه با متانت، ساختار دفاعی رخنهناپذیر و اقتدار فنی، تکیه بر صدر جدول بزند.
شروع لیگ بیستوششم برای استقلال با پیروزی پرگل چهار بر صفر مقابل مس شهربابک تازه لیگبرتریشده همراه بود. در هفته دوم نیز آبیپوشان موفق شدند نساجی مازندران را شکست دهند؛ تیمی که پس از یک فصل دوری، دوباره به سطح اول فوتبال ایران بازگشته بود. آمار پنج گل زده و ثبت دو کلینشیت متوالی در دو هفته نخست، روی کاغذ بیپیرایه و جذاب به نظر میرسید، اما منتقدان و کارشناسان فنی با احتیاط با این نتایج برخورد میکردند. برچسب ضعف حریفان و تقابل با دو تیم تازه صعودکرده، سبب شده بود تا بسیاری پیروزیهای ابتدایی را معلول قرعه مناسب استقلال بدانند، نه تحول بنیادین در ساختار این تیم. همه منتظر یک آزمون عیارسنج بودند؛ نبردی که در آن نه خبر از حریفان کمتجربه باشد و نه فضایی برای خطاهای تاکتیکی. هفته سوم و تقابل با سپاهان اصفهان همان ایستگاهی بود که عیار واقعی استقلال سهراب را مشخص میکرد. طلاییپوشان اصفهان با وجود شکست در هفته دوم برابر تراکتور، همچنان با مجموعهای از گرانترین و پرمهرهترین بازیکنان لیگ، یکی از قدرتمندترین مدعیان قهرمانی به شمار میرفتند. اما آنچه در ورزشگاه شهدای شهر قدس رخ داد، تمامی پیشفرضها را به هم ریخت. استقلال تنها به ۱۰دقیقه زمان نیاز داشت تا نسخه سپاهان را بپیچد. شلیک زمینی و دیدنی یاسر …
