آنچه در روابط ایران، امریکا و اسراییل روزهای پس از انتخابات کنست و کنگره مشاهده می‌شود، نشانه‌هایی از ابهام تاکتیکی را منعکس می‌سازد. نیروی فرماندهی مرکزی امریکا موسوم به سنتکام در هر دوران تاریخی مکان نظامی و اقتصادی مشخص‌شده‌ای را هدف قرار داده و ایران نیز در روند کنش متقابل از سازوکارهایی بهره می‌گیرد که منجر به هدف‌گیری مراکز اقتصادی کشورهای منطقه‌ای می‌شود. تداوم این امر به مفهوم نشانه‌هایی از «ابهام تاکتیکی بوده که به گونه اجتناب‌ناپذیر هیچ‌گونه مزیت طولانی‌مدت برای ایران یا کشورهای حوزه خلیج‌فارس را ایجاد نخواهد کرد.
«مرشایمر» نظریه‌پرداز نئورئالیست روابط بین‌الملل در «تراژدی سیاست خارجی قدرت‌های بزرگ» به این موضوع اشاره دارد که عموما قدرت‌های بزرگ از تاکتیک‌های متنوعی برای هدف قرار دادن مازاد اقتصادی و راهبردی بسیاری از کشورها بهره می‌گیرند. ازجمله این اقدامات، مرشایمر به تاکتیک‌هایی ازجمله «آتش‌بیاری معرکه»، «اختلاف بیانداز و حکومت کن» و «موازنه منطقه‌ای» اشاره داشته است.
هم‌اکنون تمامی نشانه‌ها و الگوهای یاد شده از سوی امریکا و اسراییل در ارتباط با ایران و سایر کشورهای مسلمان منطقه به کار گرفته شده است. تراژدی در فضای موجود منطقه‌ای مربوط به شرایطی است که کشورهای منطقه در فضای جنگ، آسیب قابل‌توجهی را پذیرا شده در‌حالی که امریکا و اسراییل «بازی کنش مرحله‌ای» را در دستور کار قرار داده‌اند. چنین فرآیندی به گونه اجتناب‌ناپذیر منجر به کاهش دارایی‌هایی اقتصادی، راهبردی و ژئوپلیتیکی تمامی کشورهای منطقه‌ای شده است.
شکل‌گیری چنین فرآیند و تداوم این امر، مازاد امنیتی قابل‌توجهی را برای اسراییل به وجود آورده که ناشی از تداوم جنگ کم‌شدت و کنش معطوف به فرسایش می‌باشد. آنچه در مجلس نمایندگان امریکا اتفاق افتاد و به موجب آن در روند رایگیری برای استیضاح «پیت هگست» 11 عضو دموکرات غیبت داشته و در رایگیری شرکت نکرده‌اند را می‌توان به معنای قدرت سازمان یافته و ساختاری لابی اسراییل‌محور در ساختار سیاسی و راهبردی ایالات‌متحده دانست. …
دانلود از کافه بازار
