بازار
مین های چتری در جریان بمباران های گسترده آلمان علیه بریتانیا، موسوم به «بلیتس» (Blitz)، به یکی از تهدیدهای جدی برای ساکنان شهرهایی مانند لندن تبدیل شدند. قدرت تخریب بالا، شیوه عملکرد متفاوت و خطر باقی ماندن نمونه های منفجرنشده، این سلاح را به بخشی فراموش نشدنی از تاریخ جنگ جهانی دوم تبدیل کرده است.
مین هوایی چه بود و چرا با بمب های معمولی تفاوت داشت؟
مین هوایی در اصل نوعی مین دریایی بود که به جای قرار گرفتن در آب، از هواپیما رها می شد. نیروی هوایی آلمان، یعنی لوفت وافه، از این سلاح در جنگ جهانی دوم استفاده کرد و برای فرود کنترل شده آن روی زمین، به چتر نجات متوسل شد. هرچند این مین ها در ابتدا برای مقابله با کشتی ها و تهدید مسیرهای دریایی طراحی شده بودند، در ادامه به ابزاری برای حمله به اهداف زمینی نیز تبدیل شدند.
ریشه این تغییر به تلاش آلمان برای مقابله با اقدامات متفقین علیه مین های دریایی بازمی گشت. این مین ها برای هدف قرار دادن کشتی ها، از جمله با استفاده از سازوکارهای مغناطیسی، طراحی شده بودند؛ اما پیشرفت روش های مقابله با آن ها، از جمله خنثی سازی اثر مغناطیسی کشتی ها و بهبود عملیات مین روبی، کارایی بخشی از این تسلیحات را کاهش داد. در نتیجه، آلمان به استفاده از آن ها در شکل و ماموریتی متفاوت روی آورد.
مین های چتری در اندازه های مختلف ساخته می شدند. دو نمونه شناخته شده آن ها با نام های ال ام ای (LMA) و ال ام بی (LMB) به ترتیب حدود 500 کیلوگرم و یک تن وزن داشتند. برخی نمونه های بزرگ تر نیز به وزن تقریبی 2200 پوند، معادل حدود یک تن، می رسیدند. این سلاح ها با چتر از هواپیما پایین می آمدند و سازوکارهای زمانی یا دیگر انواع چاشنی در آن ها، بسته به مدل و شرایط عملکرد، نقش مهمی در زمان انفجار ایفا می کردند. …
